LogPoes

De Levensvreugd limited edition hardcopy nu te koop!

2012-02-03T17:48:00.002+01:00

Zoals beloofd vandaag de onthulling van het Iets Creatiefs! Zit u er klaar voor? Komtie:

Voor slechts 2 hele euro's plus verzendkosten kunt u de trotse bezitter worden van een hardcopy van het De Levensvreugd-zine! Het zine is (ongeveer, het is handwerk) 10 bij 8 cm, dus hij kan mee in de borstzak/handtas/(huishoud)portemonnee.

Deze editie is supermegalimited edition, er zijn er slechts 15 van. En als u dát al awesome vindt (en/of zich afvraagt wat dat ding in dat zakje naast het zine is) dan vindt u dit helemaal geweldig: u krijgt er een heuse LogPoes-button bij!

The Big Kahuna en ik hebben op Oudjaarsavond alle kaartjes gestempeld, stukjes vilt geknipt, geplakt, buttons erop bevestigd en ze vervolgens in zakjes gedaan én van een LogPoes-sticker voorzien! Als u nu denkt "IK. MOET. ZO'N. ZINE!"/"Hey, wat leuk! Doe mij er ook maar eentje!" (niet iedereen uit zijn enthousiasme even *poink* tenslotte), mail mij dan op LogPoes@gmail.com.

ETA: de De Levensvreugd zines hebben allemaal een nieuw thuis gevonden! Yay! :-D

testbeeld

2012-01-29T18:23:00.001+01:00

Yup, ik ben er nog! Ik weet dat het hier oorverdovend stil is. De peeps die mijn Engelse blog volgen, weten dat mijn Kerstrecesplanning nogal in de soep gelopen is, waardoor ik op het moment tegen de klippen op een poging doe om én mijn studie én mijn deadline voor het Sketchbook Project te redden. Ja, da's een zeugma. Op 1 februari heb ik mijn laaste (inhaal)tentamen, daarna meld ik me weer met vrolijkheid, jolijt en misschien zelfs wel de onthulling van Iets Creatiefs.

't Was duidelijk Een Dinsdag

2012-01-11T19:14:00.001+01:00

Gisteren was ik weer eens in ~~De Fabriek~~ het Niet Nader Te Noemen Ziekenhuis Aan De Rand Van Amstelveen. Het is altijd een beetje mal om er weer terug te zijn: kwam ik er 2 1/2 jaar lang 4 dagen per week omdat ik er werkte, nu kom ik er hooguit twee keer per jaar en als patiënt.

Het is vreemd om te merken dat ondanks dat er zoveel veranderd is (ook letterlijk, de hele poli is verbouwd en onherkenbaar verbeterd), ik me zodra ik de draaideur door ben, voel alsof ik nooit weggeweest ben: ik loop spontaan in dubbel tempo, aas op zoekende blikken van verdwaalde patiënten die ik vervolgens de weg wijs en toen de receptioniste uiterst verveeld "Weet u met wie er gebeld is?" vroeg aan de net van Spoedeisende komende spoedpatiënt, moest ik me inhouden om niet "Duh, met consulent Interne natuurlijk!" te roepen.

Uiteraard werd mijn pedanterie niet lang daarna bruut afgestraft: toen ik na het onderzoek opstond uit de spiksplinternieuwe ligstoel, bleef ik met mijn laars hangen aan de voetsteun (die de vorige stoel niet had!!!) en pleurde ik recht voorover languit tegen de vlakte. Nu wéét ik dat ik niet bijster handig ben. Zo val ik al jaren de apotheek binnen, struikelde ik straalnuchter over straatmeubilair, knuffelde ik een magnetron en pleurde ik ooit van een luchtbed af. Op mijn knieën. That takes skill, I know. Maar ik denk dat we wel kunnen stellen dat "plat voorover vallen tijdens het opstaan uit een ligstoel" het meest mallotige is wat ik ooit gedaan heb. Ja, u mag er hartelijk om lachen. Zodra mijn knieën, schouder, arm, borst, ribben en heup niet meer blauw en pijnlijk zijn, doe ik dat ook.

Gelukkig 2012!

2012-01-03T23:40:00.001+01:00

Aloha! Leuk dat u er ook allemaal weer bent! Het is 3 januari, wat betekent dat het LogPoesjaar begint en het tijd is voor de rijmelarij van het jaar! Zit u er klaar voor? Komtie:

Behalve zwaalf rijmt niets op twaalf.

Nee, ik heb ook geen idee wat u daar verder mee moet. *komt niet meer bij*

Ik hoop dat u en uw huisdieren al uw vingers, neuzen, oren en staarten nog hebben. Op 31 december kreeg ik plots twee logés: The Big Kahuna en Les-Mioux waren hun extreem vuurwerkrijke omgeving ontvlucht om rook- en herrievrij het nieuwe jaar in te gaan in Huize Poelekie. Oudjaarsavond werd besteed aan het afronden van een oud project en het doen van Iets Creatiefs, waarover u binnenkort meer leest hier op LogPoes!

Afsluitende post 2011

2011-12-30T23:44:00.071+01:00

Zo, dat was 2011. Het was een heftig jaar. De herfstigheid die in 2010 begon, zette door: ik werd beroofd, ik ploeterde door make up school heen en zakte als een baksteen, Rood overleed (niet geheel onverwachts), mijn favoriete collega ooit overleed (behoorlijk onverwachts), Les-Mioux verhuisde. Dit, gecombineerd met wat zaken die ik in verband met de praaijvussie niet op het internet pleur, zorgden ervoor dat het brengen van De Levensvreugd soms erg moeilijk was. Ik bleef echter stug mijn best doen.

Ondanks dat ik me (in mijn eerste post van het jaar nota bene!) voorgenomen had geen projecten te doen, bleek 2011 Het Jaar van het Project: glitterschoenen, het LCF, regenboogsjaalbreierij, de Blogrevival (@estherdo & @_kouw: hollaaa!!!), Zinederella #5 en Make up van 1920 tot nu. Om de ernstige post-terugkeermalaise te bestrijden, begon ik Project Spullies en toen ik daarmee klaar was deed ik de enquête van de week en de enquête van de week bis. De derde enquête leverde zelfs voldoende materiaal op voor een heus LogPoesPoll-zine. @_kouw en ik maakten en launchten Zinederella #6 en ik besloot mijn verjaardag te besteden aan het maken van het eerste echte LogPoesZine getiteld De Levensvreugd. Ook begon ik met de voorbereidingen voor het Sketchbook Project, waar ik in de komende weken als een malle mee aan de slag moet, want de deadline is op 20 januari... *rent heen en weer met de armen zwaaiend boven haar hoofd*

Uit deze absurde hoeveelheid projecten kan slechts geconcludeerd worden dat “When the going gets tough, the LogPoes does Projects”.

Verder was het een jaar van nieuwe avonturen. The Bass of Awesomeness en ik taaiden zes weken af naar Amerika: zeer incompleet fotoverslag 1 staat hier, zeer incompleet fotoverslag 2 vindt u hier. Mijn beslissing nieuw haar te willen leidde tot tijdelijk eh, interessante resultaten, ik kreeg eindelijk die nieuwe badkamer waar ik al jaren op aasde, ik koos met assistentie van The Big Kahuna een nieuwe studie, LogPoes kreeg een AWESOME logo en omdat sinds de Blogrevival mijn bezoekersaantallen met 100% toegenomen zijn van 5 naar 10 lezers en ik er toch echt aan hecht om af en toe te kunnen mauwen dat ik “door niemand gelezen word”, begon ik een tweede weblog, waar u (o.a.) leutige verhalen over die nieuwe studie kunt lezen. Jawel, geheel in het Engels. Ook nieuw was dat ik dit jaar slechts 1 medicatiewissel had, die nog in één keer goed uitpakte ook nog! Ja, er gebeurden wonderlijke dingen in 2011. ;-)

Daarnaast was er random mallotigheid, zoals het feit dat The Poeticores hun demo dropten (als u het aandurft is die hier op bandcamp te vinden), bewegende gifjes van een LogPoes in actie, en een (voor ons althans) dólkomisch bezoek aan de UvA Buitenlandmanifestatie met mijn mattie @schildpad. Andere leuke dingen die me spontaan te binnen schieten waren het workshoppen met EstherDo, op pad met @_II_II_II_ , een heuse boekpresenté, het doen van een presentatie over zines en het maken van een mini-zine (ik heb er nog eentje over, dus als u hem wil hebben, laat het weten!) en verder rockte mijn verblijf in Amerika ook behóórlijk sokken. Uiteraard vroeg ik me dingen af en had ik zowaar weer eens Een Mening, soms zelfs in het Nederlands.

Ennieweej, iedereen hartelijk dank voor het lezen, meedenken, reageren en meedoen aan de enquêtes en projecten! Het heeft mij absoluut De Levensvreugd gebracht, ik hoop dat u het ook leutig vond. Rest mij slechts u zoals elk jaar een prettig oud & nieuw te wensen. Past u ook dit jaar weer op uw vingers, neuzen en huisdieren? Dan zie ik u traditiegetrouw weer op 3 januari!

Typisch

2011-12-27T17:59:00.000+01:00

Herinnert u zich deze post nog, over het brandalarm dat hier chronisch nodeloos afgaat? Na tig telefoontjes en loze beloftes heb ik indertijd het loeiding vlak naast mijn bed onklaar gemaakt, want ik heb al moeite genoeg met slapen en Er Zijn Grenzen. Blijkbaar speelde het probleem nog steeds, want plots zat deze sticker op mijn toegangsdeur geplakt:

Naast die sticker bevond zich dit kastje:

"Nou, geweldig toch, alles opgelost?" hoor ik u denken. Eh nee. Want in typische Woonclubje De Rots-stylee heeft dus niemand een sleutel van dat kastje gekregen...

LogPoesZine De Levensvreugd!

2011-12-19T15:27:00.000+01:00

Gisteren was ik jarig en ik besloot de dag te besteden aan het schrijven en in elkaar zetten van het eerste échte LogPoesZine! *doet tijgerswing*

Veel leesplezier!

Open publication - Free publishing - More logpoes

Komjoenittie – hoe kom je eraan?

2011-12-11T21:58:00.000+01:00

Kouw is op zoek naar komjoenittie en vroeg haar lezers mee te denken over hoe en wat. Aangezien het een onderwerp is wat ook mij bezighoudt, werd mijn comment al snel een enorme lap tekst, die eigenlijk geen antwoord geeft op Kouw’s vraag. Ik besloot het dan maar hier op LogPoes te plaatsen.

Vroegâh, in de prehistorie, was het relatief simpel: je woonde ergens, had familie en hoorde tot een kerk/vereniging/sportclub en dat was dan je komjoenittie. Of je dat nou leuk vond of niet, dit was waar je zat en daar had je het maar mee te doen. Natuurlijk zijn er altijd de misfits geweest: of ze pasten zich aan, of ze liepen weg, of ze sprongen van het dak af, om het maar cru en simplistisch te stellen. In Nederland had je dan ook nog die gezellige verzuiling, dus iedereen zat lekker in zijn eigen zuil zuilig te wezen.

Fest forwurd naar nu: de meeste mensen hebben nog wel een gezins/familieleven, maar dat is veel minder restrictief dan dat het vroeger was. Wat betreft activiteiten buitenshuis (baan, hobbies *krabt*, sport en dergelijke), ben je nu meer dan ooit vrij om te kiezen wat je wilt. Mensen zitten vaak in meerdere communities tegelijkertijd en wisselen ook vaker van community: als je ergens anders gaat werken bijvoorbeeld, blijf je over het algemeen niet in contact met al je ex-collega’s.

Voor mij persoonlijk is er een groot verschil tussen komjoenittie en matties. Mijn matties zijn wel deel van (een of meerdere van) mijn komjoenittie(s), maar niet iedereen met wie ik in een community zit, is ook mijn mattie. In het geval van NaNoWriMo 2009 viel dat op magische wijze samen, maar dat is in mijn ervaring tot nu toe zó ontzettend uitzonderlijk dat je daar niet vanuit kunt gaan. 2010 was heel duidelijk anders en voor mij daarom flink teleurstellend.

Overigens is het niet zo dat de mensen in mijn communities die geen matties zijn, niet belangrijk voor me zijn. Met mijn studiegenoten bijvoorbeeld, ga ik op bijna dagelijkse basis om. Natuurlijk hebben ze invloed op mijn gedachtengoed/persoonlijkheid/hoe-je-het-ook-wilt-noemen en ik waardeer ze ook enorm. Of we elkaar als we niet meer ons gemeenschappelijke “doel” hebben, namelijk het halen van een Bachelor diploma Engels, nog zullen spreken: ik weet het niet. Sommigen misschien wel. Anderen absoluut niet, die zal ik al niet meer spreken als ze van groep veranderen volgend semester.

Het belangrijkste lijkt mij, dat je duidelijk hebt wat je precies onder community verstaat: wat is het wel en vooral, wat is het niet? Naar aanleiding daarvan kun je bepalen hoe je aan die community vorm wilt/kunt geven: hoe groot is je komjoenittie? Hoe is de organisatie van de community? Is er een iemand die de kar trekt, is het een samenwerkingsverband, is er de (al dan niet impliciete) afspraak dat dat organisch gebeurt? En wat doe je als deze methodes niet blijken te werken?

Ook belangrijk: wie hoort er wel bij en wie hoort er niet bij? Dit klinkt kliekerig, maar feit is (helaas) dat het “kumbaya, iedereen is welkom!”-principe niet werkt. Het includeren van bepaalde mensen sluit het includeren van andere mensen uit. Of stoot mensen af. Dat hoeft helemaal niet negatief te zijn: als je het strategisch inzet, kun je precies díe groep mensen om je heen verzamelen die je wilt.

Misschien komt het omdat ik heel erg project- en doelgericht ben, maar ik denk dat als je een komjoenittie wilt opbouwen en gaande wilt houden, je een concreet doel nodig hebt. Dat kan variëren van “we zien elkaar 1 keer per maand, keuvelen wat en elke maand bakt iemand anders koekjes” tot “Smash the state! Revolution cookie-style nao!”, maar ik denk dat je niet aan een gemeenschappelijk doel ontkomt; iets wat de snuiten dezelfde kant op laat wijzen.

Als ik naar mijn ekkudiemiejah-komjoenittie kijk bijvoorbeeld, dan zie ik dat ik met degenen waar ik het meest mee optrek tóch bepaalde basiswaarden deel: aardig tegen elkaar zijn, elkaar helpen en steunen, informatie delen, kritisch denken, je studie serieus nemen, een feministische/queerfriendly/vegetarianfriendly/”linkse” (bij gebrek aan betere omschrijving) manier van in de wereld staan.

Natuurlijk zijn er voorkeuren die er meer toe doen dan andere. Als ik weer even naar mezelf kijk: ik zou bijvoorbeeld niet in een komjoenittie kunnen/willen zitten met iemand die misschien wel dól op zines is, maar daarnaast ook een (al dan niet internalised) misogynist/racist/queerfoob is. Dat gaat hem gewoon niet worden. Iemand die daarentegen ontzéttend geïnteresseerd is in zaken als fietsreparatie/Magic the Gathering/andere zaken die mij niet per se interesseren, kan prima deel uitmaken van mijn komjoenittie, want dat zijn hobby’s/interesses waar je “omheen kunt werken”.

Wat me brengt op, voor mij althans, het moeilijkste punt: niet iedereen die eenzaam en/of op zoek naar community is, is ook een match/iemand met wie je om wilt gaan. Als niet-mainstream persoon is het vaak lastig om mensen te vinden waarmee je ~~wormen en paarden~~ normen en waarden deelt. Ik heb in het verleden vaak de fout gemaakt om te denken dat iedereen die een misfit is, hetzelfde is als ik en daarom een geschikte vriend. Helaas zijn ook misfits gewoon mensen: sommige zijn tof en sommige zijn heel, heel erg stom. En grotendeels (of zelfs alleen maar) met iemand omgaan omdat je ze zielig vindt of ”omdat ze anders niemand hebben”, helpt niemand en is eigenlijk onaardiger dan niet met iemand omgaan.

Hoe je mensen bereikt en met die losse individuen een community opbouwt en draaiende houdt, is iets waar ik ook na lang nadenken nog niet uit ben. Internet? Briefjes ophangen in de supermarkt? Een alliantie aangaan met een al bestaande groep die dingen doet die binnen je interessegebied liggen? All of the above? En als je die groep bij elkaar hebt, blijf je dan orgunaaijseh (met het risico op aan een dood paard trekken) of ga je voor het participatiemodel waarbij iedereen binnen de community een eigen taak heeft?

Mocht u dit hele stuk gelezen hebben ~~dan wil ik u feliciteren~~ en denkt u “Hey, hier heb ik een mening over!”, mikt u hem dan in de comments, hier of bij Kouw? Alvast bedankt!

Maar waarom?

2011-11-28T22:36:00.000+01:00

Af en toe zijn er onderwerpen die plots in de lucht lijken te hangen. Zo heb ik de afgelopen weken, los van elkaar, met verschillende mensen een conversatie gehad over "wat mik je op het internet en wat zijn daar de gevolgen van".

Vroegah (oma spreekt) toen het internet fris nieuw was, zag ik met enige regelmaat dingen op het internet verschijnen waarvan ik dacht: "Doe dat nou toch niet! Daar krijg je spijt van!". Mensen schreven met naam en toenaam blogstukjes over zeer persoonlijke onderwerpen, fileerden collega's/buren en plaatsten foto's van zichzelf die in de meeste werkkringen als NSFW beschouwd worden. En vaak kregen ze er inderdaad spijt van. Meestal als bleek dat de halve buurt nu hun diepste geheimen kende, de collega/buum verhaal kwam halen of de foto's in handen waren gekomen van mensen waarvan ze liever niet gewild hadden dat die ze zagen.

Ik weet dit oversharen aan het feit dat het internet "nieuw" was en die mensen de reikwijdte niet hadden overzien. Men had niet doorgehad dat alles wat je erop zet, gevonden kan worden door iedereen die (goed) zoekt. Ik dacht dan ook dat dit een tijdelijk iets was, een kinderziekte als het ware, en dat mensen uiteindelijk wel wat terughoudender zouden worden. Dat blijkt dus niet zo te zijn en dat verbaast me.

Zelf ben ik nogal para: 99,9% van mijn internetactiviteiten gaan onder pseudoniem en hoewel ik er tegenwoordig iets losser in ben, ben ik (nog) niet van zins mijn SuperSecretHiddenIdentity op te geven. Daarnaast bepaal ik heel bewust wat ik wel en niet kan plaatsen. Alles wat ik IRL niet zou zeggen, post ik sowieso niet en een boel dingen die ik IRL wél met mensen deel, die gooi ik ook niet op het internet. Waarom niet? Om verschillende redenen: ik krijg het niet goed op papier. De context ontbreekt. Het is te persoonlijk en een blog is geen dagboek. Het kan verkeerd opgevat worden met een boel onnodig drama tot gevolg. Het is volslagen oninteressant als je mij niet persoonlijk kent. Het is onaardig. Het kan triggerend zijn. Dingen waarover ik twijfel of ik ze moet plaatsen, want "bij twijfel, niet doen".

Ik begrijp het dan ook niet. Waarom zou je dingen online plaatsen die je IRL nooit zou durven zeggen? Dingen die eigenlijk in je dagboek thuishoren? Dingen die triggerend kunnen zijn voor je lezers? Dingen die je een boel drama en gezeur opleveren? Dingen die je kunnen schaden? Een antwoord wat ik al meerdere keren gehoord heb van mensen die door oversharing in de problemen zijn gekomen en die dan te horen krijgen dat het misschien een idee is om voortaan iets terughoudender te zijn is "Ja, maar als ik niet alles kan zeggen, dan vind ik het niet meer leuk". Maar IRL zeg je toch ook niet altijd alles? Toch? Is het een gebrek aan filter? Verbale diarree? Risicogedrag? Een diepe behoefte vanuit je tenen? Catharsis? Schenkt het je meer dan dat het je schaadt? Wat is het? Ik hoop echt dat er LogPoeslezers zijn die antwoorden voor me hebben, want ik ben oprecht benieuwd!

De Zinederella zine #6 launch: een (in)compleet verslag mét kiekjes!

2011-11-26T23:18:00.001+01:00

Noot: u kunt op de linkjes klikken om de foto's te zien, maar als u liever de hele fotoserie achter elkaar ziet, dan kunt u hier klikken. Uiteraard staan er leutige tekstjes bij!

Er is weinig wat zó ontzettend De Levensvreugd brengt als samen met (een) mattie(s) aan een project werken. Althans, dat vind ik dan. Gelukkig vindt mijn mattie @_kouw dat ook, dus vandaag kwamen wij bijeen om Zinederella zine nummer 6 "Doe dat nou toch niet! Het tegen beter weten in"-zine in elkaar te zetten en te launchen. En te lunchen.

Om 13 uur kwam ik Dwaze Zaken binnengewandeld, waar @_kouw al een tafeltje had uitgezocht. Nadat ik van haar een heuse TARDIS (w00t!) kreeg, nummerden we de zines, rolden we ze vervolgens op om ze in de centrifugebuizen te stoppen, voegden we er leutige Lucky Stars (mét poezenprint!) aan toe en plakten we ze dicht met een sticker. De serveermeneer (die ons vroeg wat we aan het fröbelen waren en het echt heel erg leuk vond) bracht ons een fijn broodje, ik liet een onbreekbare centrifugebuis stukvallen, het zout was gezegend, kortom: de leut zat er flink in!

Uiteindelijk gingen we met 15 zines op pad. Eentje lieten we achter in Dwaze Zaken zelf, waarna we richting het Beursplein liepen om de die hard peeps bij Occupy wat Levensvreugd te brengen, die dat erg waardeerden. Daarna gingen we naar de Bijenkorf, waar we er twee achterlieten op de boekenafdeling (hier en hier). Onze volgende halte was Antiquariaat Kok & Zn, waar ik bij het naar binnen gaan altijd even "nee!" tegen mezelf moet zeggen. We legden een zine bovenop Sartre.

*insert een voor @_kouw zeer succesvol bezoekje aan Boeken stoffen & fournituren*

Onze voorlopig laatste locatie was een niet nader te noemen boekhandel, waar ik wat reddukul zines scoorde en we de kassameneer flink in verwarring brachten met onze Levensvreugd. We hopen dat hij het uiteindelijk toch heeft weten te waarderen, maar vragen ons toch ook deze keer weer af: is er een beperking aan hoe vrolijk je mag zijn in het bijzijn van ektuvistie peeps waar niemand ons van op de hoogte heeft gesteld?

Na dit bezoekje dat ons waarschijnlijk een (update van ons) AIVD-dossier heeft opgeleverd, gingen we terug naar Dwaze Zaken voor wat welverdiende avondlijke noms. We besloten de resterende centrifugebuiszines (leuk woord voor galgje hanging with your friends!) van een extra wervende sticker te voorzien en gaven een van deze fris opgeleukte exemplaren aan een mevrouw die op onze spullies paste in de rij voor de toiletten.

Ik bracht vervolgens @_kouw naar haar trein en legde mijn een-na-laatste exemplaar neer bij de HEMA. Mijn laatste exemplaar plaats ik maandag ergens in het Bungehuis. @_kouw heeft als het goed is nog een aantal exemplaren die zij op een gepaste plek zal neerleggen. Ik ben zeer benieuwd of we reacties gaan krijgen van vinders!

Maar hoe… is het met Les-Mioux?

2011-11-18T22:47:00.002+01:00

Toen laatst mijn katloosheid ter sprake kwam, vroeg iemand: “Maar jij had toch twéé katten?”. Dat klopt. Trouwe lezers weten dat behalve Rood (die op 7 juni jl. overleden is) ook Les-Mioux bij mij woonde. Het hoe en het waarom van zijn verhuizing(en) is een complex en ook wel wat pijnlijk verhaal, dat ik hier in het kort ga proberen uit te leggen (valt het op dat ik enorm veel essays moet schrijven de laatste tijd?). Mocht u hierna nog vragen hebben, stelt u ze gerust in de comments!

Toen ik deze zomer voor 6 weken naar Amerika vertrok, is Les-Mioux bij Kattenfluisteraar T. gaan logeren. De Kattenfluisteraar en ik hadden toen al besproken dat als het alle partijen zou bevallen, Les-Mioux na mijn vakantie niet meer terug zou komen bij mij. De belangrijkste reden hiervoor is het feit dat Les-Mioux en ik een wat moeizame relatie met elkaar hebben. In het kort: wij begrijpen elkaar niet. Of, nou ja, ik begrijp hem niet.

Al 16 jaar vertoont hij gedrag wat voor hemzelf waarschijnlijk volkomen logisch is, maar waar noch ik, noch een batch professionals een touw aan vast kunnen knopen. Het meest steekhoudende vermoeden is, dat Les als kitten subjectief gezien te vroeg van zijn moeder gescheiden is. Begrijp me niet verkeerd: het is niet dat ik niet van hem houd. Juist wél. Maar ik kom er niet achter wat zijn probleem is, ik kan het niet oplossen en na 16 jaar lang het gevoel hebben dat ik bruut tekort schiet, is bij mij de rek eruit. En ja, ik vind het verschrikkelijk pijnlijk om dat toe te moeten geven.

Daarnaast is het natuurlijk ook zo, dat het feit dat ik continu het gevoel had dat ik tekort schoot en daarover in de stress raakte, de situatie er ook niet beter op maakte. Daarom leek het me voor alle partijen het beste als Les-Mioux bij de Kattenfluisteraar zou blijven wonen. En het ging ook uitstekend, die twee samen.

Toen Kattenfluisteraar T. op vakantie ging en ik op Les-Mioux paste, ontdekte ik echter een flinke bult op Les-Mioux’ borst. De voormalig ziekenhuiswerkende in mij riep spontaan “Klinefelter = 50 keer verhoogde kans op borstkanker” en hoewel ik niet zeker weet hoe dat bij katten zit, was duidelijk dat hier naar gekeken moest worden. Na overleg met The Big Kahuna besloot ik, omdat ik de Kattenfluisteraar (die vorig jaar september Céline verloren is aan kanker) niet wilde opzadelen met weer een zieke kat, dat Les-Mioux naar The Big Kahuna zou verhuizen om daar behandeld te worden. De bult bleek niet te reageren op antibiotica en is uiteindelijk weggesneden.

Hoe het verder met zijn gezondheid gaat lopen, weten we niet, maar hij is goed hersteld van de operatie, eet goed en springt nog steeds op tafels alsof hij 12 is. Hij heeft de beschikking over een groot huis mét kelder en aangezien The Big Kahuna vanuit huis werkt, kan ze hem veel aandacht geven. En hoewel je dat ~~met katten~~ met Les-Mioux natuurlijk nooit helemaal zeker weet, lijkt hij behoorlijk gelukkig. En daar gaat het om.

Het LogPoesPoll-zine!

2011-11-13T09:01:00.000+01:00

Wat doe je als 31 mensen op je poll geantwoord hebben, je niet kunt slapen en éigenlijk een essay moet schrijven? Nou? Dan draai je een zine in elkaar! :-D

Veel leesplezier! *gaat een dutje doen*

Open publication - Free publishing - More enquete

De Vragen van de Week - "Nicht ärgern, nur wundern"-editie

2011-11-11T19:37:00.001+01:00

Zoals u weet, ben ik de laatste tijd een wat sikkeneurig huisdier, maar zelfs in mijn gewone Levensvreugdbrengende doen, heb ik momenten waarop ik me van alles afvraag en heel veel last heb van Een Mening. Als ik hierover jengelend aan de telefoon hang met The Big Kahuna, zegt zij (deels) om me te trollen heel rielekst 'Nicht ärgern, nur wundern', waarna ik aan het fulmineren sla. Vandaag in de LogPoesPoll dan ook een flink aantal zaken die ik (en ik niet alleen, ik had deze keer assistentie van @_kouw en @marcokalnenek) me wunder.

Klikken en invullen maar!

Waarom de LogPoes soms sikkeneurig is

2011-11-07T20:31:00.002+01:00

Wie op enig moment gedurende de afgelopen weken dacht: "Goh, wat is die LogPoes een sikkeneurig huisdier" die eh, had gelijk. Ik ben al sinds mid-oktober lichtgeraakt, bozig en mijn geduld is non-existent. Jawel, de LogPoes brengt eens níet De Levensvreugd.

Het is een culminatie van blegh: de “verjaardag” van de dag waarop ik chronisch ziek bleek met wat ik in het kort “De Bloeddruksores” noem, maar wat eigenlijk de “ze hebben geen idee wat ik precies heb, het is waarschijnlijk iets met de nieren die niet geheel functioneren maar dat weten ze ook niet zeker; daarnaast krijg ik van elke gangbare soort medicatie invaliderende bijwerkingen en de enige medicatie die niet zou moeten werken en dat dus wél doet, werkt te hard waardoor ik continu overgemediceerd ben en er is geen lagere dosering, dus we komen niet tot een structurele oplossing van het probleem en soms ben ik het allemaal ZO G*DVERGETEN SCH*TZAAAT!”-sores zou moeten heten, het halfjaarlijkse bezoek aan mijn specialist waar ik altijd als een berg tegenop zie (niets persoonlijks hoor, hartstikke leuke man verder), het me al drie weken uitgeput voelen waardoor mijn studie uiterst matig gaat, het daar bovenop nu al een week koorts hebben vanwege de griepprik en het desondanks tóch door moeten blijven gaan.

Want dát is het stomvervelende van chronisch ziek zijn: je bent altijd ziek. Dat lijkt een open deur, maar het zou u verbazen hoe vaak ik te horen krijg “Ben je nou ALWEER ziek?”. Nee, nog steeds. Gaat ook nooit meer over. “Ga toch lekker een weekje in bed liggen!” is ook zo’n goedbedoelde waar ik niets mee kan. Als je over het algemeen gezond bent, is het makkelijk: als je je ziek voelt, blijf je thuis. Ik voel me zo’n 70% van de tijd in meerdere of mindere mate ziek, dus als ik elke keer dat ik me ziek voel, in bed blijf liggen, dan zou er verdomd weinig uit mijn pootjes komen. Dus ik ga door en meestal lukt dat prima. Of, nou ja, acceptabel. Het grote probleem is echter dat de grens tussen "nog even doorzetten" en "volslagen onverantwoord" een dunne is, die ik met enige regelmaat overschrijd. Zoals de laatste paar weken.

Is dat stom? Ja, waarschijnlijk wel. Maar zoals ik al eerder zei: als ik me altijd maar zou voegen naar wat “mogelijk” is, dan zou ik een heleboel dingen die mij keihard De Levensvreugd brengen nooit (kunnen) doen. Daarnaast weet ik uit ervaring dat “hoe minder je moet, hoe minder je doet” heel erg op mij van toepassing is en hoewel 35 voor een katachtige hoogbejaard is, vind ik het tóch te jong om nu al achter de geraniums te gaan zitten. Dus ga ik, zodra de koorts wat verder gezakt is, maar weer verder met de queeste naar De Middenweg (nee, niet die straat in Amsterdam Oost) en het brengen van De Levensvreugd. Vandaag echter beperk ik me tot het drinken van thee en zo min mogelijk sikkeneurig zijn. Meer zit er even niet in.

Afsluitende post Project Spullies!

2011-11-03T19:23:00.001+01:00

Yup, dat was Project Spullies! Wat mij betreft was dit een zeer geslaagd project: in de afgelopen 10 weken hebben zo'n 11 verhuisdozen spullen een nieuw thuis gevonden. Er zijn nog een aantal mensen die spullen geclaimd hadden die ze nog niet opgehaald hebben: vrees niet, ze zijn er nog, en ik neem dit weekend contact met u op over de verdere afhandeling. Mocht u na dit weekend nog niets van me gehoord hebben, mail mij dan even, want ook katachtigen met 6 lijsten en eekhoorns in de kop maken wel eens fouten.

Mocht u meegedaan hebben en daar dusdanig enthousiast over zijn dat u denkt: "Ja! Hier wil ik wat over op papier zetten!" dan zie ik uw stukje graag tegemoet. Ik ben namelijk van plan een mini-zine te maken over dit project, en wat is er leuker dan publieksparticipatie? Niets!

Rest mij nog iedereen hartelijk te danken voor het meedoen, dit project heeft mij in ieder geval keihard De Levensvreugd gebracht!

Uitslag enquête "De Vragen van de Week - Bis"

2011-10-30T22:09:00.002+01:00

Ook deze vragen werden met enthousiasme ontvangen, maar liefst 19 mensen vulden de enquête in. Deze keer was er zowaar géén corrupte data, want alle vragen konden maar 1 keer ingevuld worden. U bent natuurlijk reuze benieuwd naar de antwoorden, dus zonder verdere omhaal (da’s Nederlands voor “without further ado”):

Dertien mensen hebben wel eens een zine gelezen. Dat verbaasde me een beetje, want de gemiddelde persoon die ik tegenkom reageert als de rest van de respondenten “nee” (twee mensen), “een wát?” (drie mensen) of “tell me more!” (eentje). Een zine is, heel kort door de bocht, een zelfgemaakt, niet-commercieel, onafhankelijk tijdschrift. Dit is wat Wikipedia erover te zeggen heeft, er is een heuse Zinewiki en hier vindt u profielen van diverse zinemakers. Overigens draaien @_kouw en ik er af en toe ook eentje in elkaar, die kunt u vinden op onze website. Issie fancy of issie fancy?

Op één “Que?” en twee mensen die voor Wee Wee Wee punt Goegeliegoegel punt en El gingen, had u had weinig moeite met de vraag over de tijdsverdichting en/of vertraging. Acht mensen zeiden verdichting, vier zeiden vertraging. En ik, ik ben er nog steeds niet uit. Hoogst verwarrend.

U dacht gemiddeld dat ik mezelf op de schaal van 1 tot 10 een 9,5 gaf voor mijn “uit mezelf, zonder miepen naar een tentamen gaan”-stoerheid. Ik vond het zelf inderdaad een behoorlijke 9. Voor het feit dat ik ondanks dat ik gezakt ben als een baksteen, ik niet gehuild heb en ook niet geroepen heb dat ik met mijn studie ga stoppen, vermoedde u (gemiddeld) dat ik mezelf een 9,5 gaf. Ik wilde dat ik mezelf een 11 kon geven, maar de schaal gaat maar tot 10, dus een 10. Overigens vond u mijn algehele stoerheid een 9, waarvoor ik u hartelijk wil danken! #Yay

De muziekvraag! Eén persoon ging voor “What is what whát sounds like?”, wat geheel begrijpelijk is als je geen idee hebt welk nummer het is. Vier mensen gingen wat vlot door het nummer heen, want “Du dudu du, du du dudu”, komt pas ná, wat tien mensen aanklikten, “when doves cry”. Het is al sinds ik het in 1985 voor het eerst hoorde vanaf een krakerig cassettebandje een van mijn favoriete nummers (over het hoe en waarom kan ik een 900-woorden blogstuk schrijven, iemand geïnteresseerd?) en het eerste nummer dat ik ooit op basgitaar leerde spelen. Ik zou “When doves cry” van Prince (want daar hebben we het over), graag aan u laten horen, maar, zoals vier mensen aanklikten “This audiotrack has been removed due to copyright infringement”, dus helaas.

Vraag 7 a was “Wat is de meest hilarische zin waarmee u ooit een (telefoon)gesprek begonnen bent?”. Drie mensen lieten hem open, een iemand neemt nooit de telefoon op, een ander noemt zichzelf “onorigineel” en gaat voor “Hallo, met…”, weer een andere respondent antwoordt licht panisch en verrast met “h-hallo?” en weer een andere persoon zegt niets meer te onthouden, maar alles te googlen. En dit viel nu eenmaal niet te googlen.

De andere antwoorden waren “Met het Nederlands Instituut Telefoonbeantwoording”, “Politie Utrecht, goedemiddag...”, “Dit is de automatische telefoonbeantwoorder van Willem, ik ben nu onderweg naar Willem. (Bij het opnemen van telefoon van zwager)”, “Goedemiddag! Kippenslachterij 'De kip zonder kop', zegt u het maar!”, “Gemeentemortuarium, heeft u een momentje, dit lijk is niet helemaal dood *ploink* Zo, nu wel. Zegt u het maar”, “Jullie hebben ze natuurlijk 24 uur per dag! (een lastige tweeling)”, “Slagerij van Kampen! (tegen schoonmoeder)”, “I wish to make a complaint” en het pareltje “Enig idee waarom er opeens een harmonium in mijn woonkamer staat?”.

Dan was er nog een respondent die refereerde aan die keer dat zijn telefoon mij automatisch pocketcallde en iemand die een dusdanig complex telefoongesprek had dat zij zich na afloop afvroeg of ze naar een gehoorapparaatjesmeneer moest. En iemand die zegt alleen postduiven te gebruiken. Waarop ik slechts zeg: “Pics or it didn’t happen”. :-)

Mijn meest hilarische opener was “Ik heb een patiënt ontslagen!”, die begrepen werd als “Ik ben ontslagen”, wat een bijna-hartverzakking bij de persoon aan de andere kant van de lijn tot gevolg had.

7 b, “Wat is de meest hilarische zin waarmee een ander ooit een (telefoon)gesprek met u begonnen is?”, hing hiermee samen. Drie mensen vulden niets in, een iemand wordt nooit gebeld en twee mensen hadden geen idee. Ook was er iemand die een mysterieus smsje kreeg: “Ik heb vleerkuikens”.

De andere antwoorden waren “Wassup?”, “Met de Rijkspolitie” (door een vader met nummerherkenning), “Politie Utrecht goedemiddag...” (alleen toen was het wel echt de politie Utrecht), “Jij kunt toch dementors verslaan?”, “Dus, ik zeg tegen m’n moeder, kijk, zeg ik, zo'n bloemetjesgordijn is leuk, maar kijk, dat doe je niet om je lijf.”(gebeld door een vriend die helaas niet meer is), “Voulez-vous coucher avec moi?” (om 1 uur 's nachts, was een weddenschap), “Ben jij het?” (een verkeerd verbonden oud vrouwtje), “Jij bent ook niet helemáál stom”, “Spreek ik met mevrouw Swart?” (dit nadat ik mijn naam al heb gezegd, die in verte niet op Swart lijkt), “Wil je met me trouwen?”, “Hello is my passport ready?” (telefoonnummer bleek bijna hetzelfde als dat van de Amerikaanse Ambassade) en de briljante “Mam? Ik ben ontmaagd!”(En verkeerd verbonden).

Het meest hilarische wat ik ooit hoorde nadat "Hiii!" zei, was “Wait, let me put on pants!”

Vijf respondenten slapen genoeg. De acht “nee”-zeggers, zes “#zzz”-ers en ik zijn bruut jaloers op up.

En dan de tofuvraag! Wat brengt u De Levensvreugd? Drie mensen vulden niets in, ik hoop omdat ze de vraag niet snapten en niet omdat ze geen Levensvreugd hebben, want alleen al daaraan denken maakt me heel verdrietig.

Men wordt vrolijk van boeken, films, tortilla’s, dingen brouwen, een avondje The Nightmare before Christmas, Never Ending Story én Labyrinth kijken, rondhangen met vrienden net zo gek zijn, Pinkie Pie, LogPoesPolls, muziek (met uitzondering van Kane, Coldplay en Radiohead), het feit dat Kane het komende jaar geen nieuw album uitbrengt, lunchen met leuke peeps, de track “Around van Noir & Haze, (al dan niet zwartgallige) humor, kunstuitingen, contact met mensen die iets willen (veranderen/bereiken), koffie verkeerd en een croissant als ontbijt, een nieuwe e-reader, erachter komen dat Justice 28 februari komt optreden in Amsterdam, een slaapdronken kind uit z’n bedje vissen, knussen op de bank, vriendinnen, zines, vilt, gitzwarte humor over doodgaan, meer zines, meer vilt, witte bolletjes met roomboter en hagelslag, een peut bashen, sex, Lego, zines maken, Project52, blogs, friet bij de Bijenkort, daarna iedereen lopen bashen die bij de Bijenkorf loopt, een door oma gehaakte sjaal, zonneschijn, epic lurve van SD, koken/bakken als alles meezit, douchen, badderen (alleen of met een kindje), Sharpies, QDB, Questionable Content,vrienden waar je kwetsbaar bij durft te zijn, poezebeesten, familie, vriendlief, een dagje dierentuin, een stevige voetmassage, gepofte kastanjes, mooie liedjes, herfstige bomen, een middelbare schoolklas die blij is je te zien, een kat die dol van geluk met haar nieuwe speelgoedmuis door het huis dartelt.

Wat mij De Levensvreugd brengt? Onder andere poezen, daglicht, matties, zines, dit soort stomme polls maken, mijn studie (nou ja, meestal dan), Projecten en het brengen van De Levensvreugd. En met deze zeer incomplete en zéker niet op volgorde staande opsomming komt er een einde aan de állerlangste LogPoesPost uit de geschiedenis van LogPoes. Als u tot hier gekomen bent: hartelijk dank voor het lezen en tot ziens, hier op LogPoes!

De Vragen van de Week bis

2011-10-28T15:10:00.002+02:00

Aangezien het de vorige keer met veel enthousiasme ontvangen werd, gooi ik er weer een negental leutige vragen in! Bent u er klaar voor?

KLIKKEN MAAR!

Boekpresenté van Esther D.

2011-10-26T23:35:00.001+02:00

Al maanden stond het in de agenda als "Boekpresenté van Esther D." en vanavond was het dan zo ver! Mattie @_kouw was ook uitgenodigd (ETA: haar hilarische verslag van deze dag vindt u hier), dus na het doen van mijn Eerste Echte Tentamen reisde ik van de Plantage Muidergracht naar het ABC op het Spoo Eeh, waar ik zowaar hé-le-maal niets kocht. Niet veel later kwam @_kouw binnen en na tot grote hilarité van de kassameneer een zeer geanimeerde conversé over eh, geen idee te hebben gevoerd, stiefelden we naar 't Pakhuis voor wat nom. En een voortzetting van die geanimeerde conversé natuurlijk.

Na wat war paint op mijn snoet gesmeerd te hebben, banjerden we rond 20:00 met kwieke tred naar Spui 25, waar de bundel gepresenteerd zou worden. Bij de deur bleek dat mijn naam op de lijst stond, dus dat was al een meer dan uitstekend begin. #Yay

Wat ook uitstekend was, was het zien van oude bekenden en het eindelijk Aai Ar Ell ontmoeten van mensen die ik al jaren ken via het internet. Esther las voor uit eigen werk en werd vervolgens geïnterviewd over haar boek door haar collega Martin Laning, wat behalve een goed, ook een leuk en ontspannen gesprek was. Na afloop van het officiële gedeelte was het tijd voor een hapje en een drankje, wat uitgebreider gebabbel met nieuwe en oude bekenden en natuurlijk het laten signeren van mijn exemplaar. De schoonmoeder van Esther, die prachtige dingen van keramiek maakt, had voor de gelegenheid broches gemaakt, die u hieronder op het boek ziet liggen:

Geweldig, toch?

Mocht u nu denken "Allemaal leuk en aardig, maareh... waar kan ik dat boek kopen?": bij alle echte én virtuele boekhandels van Nederland. "Berichten uit de Zorg" van Esther Donkers, uitgegeven door De Bezige Bij.

Project Spullies! Batch 5

2011-10-19T19:23:00.000+02:00

Een toepasselijke strip op de kattenkalender vandaag, want de boeken zijn aan de beurt! U weet ondertussen hoe het werkt, toch? Veel plezier met het uitzoeken!

Uitslag enquête "De Vragen van de Week"

2011-10-16T19:01:00.000+02:00

Sohee, mijn ingeving om een enquête op LogPoes te mikken afgelopen vrijdag, was één van mijn betere, want mensenkinderen wat bracht dit De Levensvreugd!

In het kader van "u zit op de université en bent het aan uw stand verplicht een (pseudo)wetenschappelijke houding aan te nemen" volgt hieronder een analyse die van corrupte data aan elkaar hangt en ook nog volledig incorrect geanalyseerd is!

Komtie!

Het aantal respondenten was 5 op Livejournal en 19 op Google, in totaal waren het er dus 24.

Bij vraag 1 "Wat moet ik doen met mijn haar?" ging het al mis: sommige mensen gaven twee antwoorden. Ik heb besloten die maar gewoon mee te tellen, want een dubbele mening is ook een mening. Ofzoiets. 1 persoon gaf geen antwoord, 3 mensen vonden dat ik voor kaal & pruik moest gaan, er waren 6 stemmen voor terug naar een bob en maar liefst 15 stemmen voor laten groeien en Frida Kahlo-style. Gelukkig was ik dat zelf ook al van plan, dus dat gaat hem worden! Yay! De Levenskwestie "wat moet ik met mijn haar?" is (voorlopig) opgelost.

Ik kreeg een boel kijktips bij vraag 2, de meeste heb ik nog niet gezien, dus ik kan vooruit! Dit waren ze:

Mythbusters, The Colbert Report, Pokemon, My Little Pony, Downton Abbey (2 keer), Stargate SG1, The Killing (Deense versie) (2 keer), Lie to Me, TLC of Disney Channel de hele tijd aan laten staan, QI, naar buiten (2 keer), seizoen 4 van Doctor Who, Waiting for God, True Blood, Breaking Bad, Mad Men, Beck (Zweeds), Slings and Arrows, Doc Martin, Little Mosque on the Prairie, Kingdom, Ringer, The Hour, Little Britain, The Killing, Oh oh cherso, A Bit of Fry and Laurie en “Set je webcam op elke minuut foto's maken en laat die als een ongoing film de hele dag op je bureaublad draaien!”.

Vraag 3, over de hekel die ik heb aan mijn buum. Volgens u was mijn hekel aan mijn buurman gemiddeld een 7,6, afgerond een 8. Dat is een "goed", maar het enige correcte antwoord is 10. Vraag 4 hing hiermee samen. U kwam uit op een 8, het correcte antwoord is 9. Omdat ik natuurlijk Poelekie de Vries a.k.a. de LogPoes a.k.a. de brenger van De Levensvreugd ben, ben ik altijd úiterst voorkomend richting mijn buurman. Hij denkt dus al 13 jaar dat wij de beste matties zijn, wat op zich geen probleem is. Behalve als ik hem, zoals deze week, niet kan ontlopen, met vijf (voor hem waarschijnlijk gezellige en voor mij zéér ergerniswekkende) gesprekjes tot gevolg.

Stephen Fry deel 1 had een zeer verrassende uitslag: u zei collectief "ja!" behalve die ene persoon die hem niet ingevuld heeft. You know who you are. ;-) Op deel 2 (ook hier dubbele antwoorden) zei u 16 keer "ja", 5 keer "meestal", 1 keer "soms", 1 keer "nee" (echt waar? Nee toch? *kijkt met grote poezenogen*), en een heuse "Wie?". Nou, die. Overigens schijnt Stephen Fry-fangirlism onder jonge(re) dames redelijk gegeneraliseerd te zijn. En dan val ik nog wel mee, Wilgje linkte naar deze dame.

De tofuvraag over Occupy ~~Waddinxveen~~ Amsterdam! 3 respondenten gaven hierop geen antwoord, 16 peeps krijgen bonuspunten voor het gebruik van het woord "community" in hun antwoord, 1 iemand krijgt dubbele bonuspunten en er was zelfs 1 persoon die 3x community gebruikt heeft, wat een mega-extra-bonus oplevert. 5 mensen zeiden "WTF?!", maar ik gok dat die inmiddels ook op de hoogte zijn. Het was erg interessant om te lezen wat u ervan vond (of wat u dacht dat ik ervan vond). Zelf hang ik nog op 5 gedachten, een post daarover volgt binnenkort.

Get your booty on the floor tonight... leverde 10 keer #oohbaby, 1 keer "yes", 4 "nah"'s en 8 "make my day"'s op. Het was er eentje in de categorie "Ken uw klassiekers". Swingt u even mee?

Hieronder de suggesties gegeven bij de "Boekje/hoekje"-vraag:

Th. Roosevelt - Through the Brazillian Wilderness; David Sedaris - Me Talk Pretty One Day; Neil Gaiman – Stardust; Emma … - The Room; Terry Pratchett - Unseen Academicals; Frederick Forsyth – De Wreker; John Boyne - Noah Barleywater gaat er vandoor; dit beeldscherm; Terry Pratchett – Snuff; een enorme shopper vol zines, aanrader: list #12 Goodbye Baltimore van Everydaypants; Allan & Barbara Pease - Waarom mannen niet luisteren en vrouwen niet kunnen kaartlezen; de Lidl folder bij gebrek aan een goed boek- moet nodig weer eens een aanschaf doen. Geen aanrader. Veel te dure spullen daar; het gehele oeuvre van Joke van Leeuwen; David Sedaris – Van je familie moet je het hebben; Tom Robbins – Fierce Invalids; Christos Tsiolkas – The Slap; een poll, Jaap van Ginneken – De kracht van de zwerm; "Ik lees het internet. Als ik dat uitheb, begin ik weer aan een boek."

Iedereen hartelijk dank voor het invullen van de enquête, ik werd er erg vrolijk van en heb een boel uitstekende kijk- en leestips gekregen, waar u als LogPoes~~community~~lezer hopelijk ook nog wat aan heeft!

De Vragen van de Week

2011-10-14T20:12:00.001+02:00

Jaaa! Om de sikkeneur wat te bestrijden en omdat ik weet dat publieksparticipatie altijd ENORM op prijs gesteld wordt (zie: stemmen voor Idols/X-factor/So you think you can dance?), behalve als het daadwerkelijk ergens over gaat (zie: stemmen voor de Tweede Kamer/Gemeenteraad) brengt ~~Zure Rotkatprodukties~~ de LogPoes u iets nieuws: De Weekpoll! Doe ik ook nog eens wat met dat betaalde Livejournalaccount.

EDIT: de LJ-poll bleek voor niet-LJ peeps niet in te vullen te zijn.

De hopelijk nu wél invulbare poll vindt u hier: KLIK!

Gearriveerd!

2011-10-13T20:19:00.000+02:00

Yup! De ring is binnen! Twee weken geleden was hij al af, The Big Kahuna heeft hem afgelopen weekend gebracht. Vindt u hem niet prachtig?

Dit lijkt me hét bewijs dat geduld een sjeune ring oplevert, of hoe dat spreekwoord ook luidt.

All is well at the Cat Citadel

2011-10-10T22:09:00.000+02:00

Vanochtend keek ik uit het raam om te zien wat voor weer het was en hoe het stond met ~The Bane of my Existence~, en dit was wat ik zag:

The Big Kahuna en ik hebben er gisteren nog leut mee gehad, maar ik ben tóch blij dat ik mijn uitzicht weer terug heb! :-)

Buitenlandmanifestatie

2011-10-07T23:55:00.011+02:00

Hoewel ik van plan ben alles wat studiegerelateerd is, op mijn Engelse blog te mikken, blijkt in de praktijk dat verhalen het makkelijkst te vertellen zijn in de taal waarin ze gebeurd zijn, dus dit verhaal staat hier.

Tijdens de Introductiedag eind augustus werd ik verwelkomd door een ouderejaars studente die de folder "Verleg je grenzen tijdens je studie" in mijn handen drukte. Je bent nog niet binnen, of je krijgt info over hoe je weg kunt. Zie je dan maar eens níet onwelkom te voelen! Maar even serieus: plannen voor studeren en/of stages in het buitenland dienen lang van tevoren ingediend te worden, en aangezien ik best wel ergens anders wil zijn, zéker als het er zonnig is, ging ik met mijn mattie @Schildpad naar de HvA/UvA Buitenlandmanifestatie! Ik had matig geslapen en was (zoals @_kouw dat zo mooi noemt) forking misselijk, @schildpad had een voorhoofdsholteonsteking, kortom: we waren een lekker stel.

Na elkaar ergens halverwege ontmoet te hebben, kwamen we redelijk moeiteloos bij het gebouw achter station Amstel aan, waar we begroet werden door vlaggen. Serieus: wilt u veel geld verdienen? Ga in de vlaggenbizz. Elk evenement (lees: elke bijeenkomst van meer dan 3 mensen) heeft tegenwoordig zijn eigen bedrukte vlaggenrijtje, het liefst van die langwerpige met van-boven-naar-beneden tekst. Let er maar eens op, de volgende keer dat u bij Een Evenement bent. Vlaggen dus.

Wij stiefelden langs de vlaggen naar binnen, waar al bij de rij voor de aanmeldbalie iemand links voordrong. Ik, droogjes: "Er wordt voorgedrongen." @Schildpad, nog droger: "Yup." Dit zou een thema blijken. Toen we eindelijk aan de beurt waren was ik líchtelijk melig en er ontspon zich het volgende gesprek:

PdeV, joligjes: "Hallo! Wij komen manifesteren!" (Jaaa, die kwam uit mijn ténen, mensen!)
Baliemevrouw: "..." (Nope, die had ze niet.)
PdeV: *stralende glimlach*
Baliemevrouw, realiseer/beseffend: "Oh, jullie komen hier werken?"
PdeV: "Nee, wij zijn studenten. Ik weet het, ik ben iets ouder..."
Baliemevrouw: "Ja, maar je zei manifesteren?"
PdeV: "Dit is de buitenlandmanifestatie? Manifesteren? Grapje?"
Baliemevrouw: *lege blik*
PdeV: "Er is een programma, zie ik?"

Gelukkig kon ze dáár wel iets mee, en ze legde ons uiterst lief en behulpzaam uit wat er te doen was en waar we moesten zijn, waarop we met papiertjes in de pootjes richting de beursvloer slenterden, ik "Manifesteren! Die was toch dólkomisch!" herhalend, gebackt door @Schildpad die zei dat ze hem ook vrij briljant vond. En daarom zijn wij nou matties.

Onze eerste stop was de balie van de HvA, waar we echt völlig genegeerd werden door twee dames die het heel druk hadden met hun eigen conversé. Wij voelden ons zeer welkom en zeer voorgelicht. Nadat we de twee folders hadden meegenomen, togen we naar de algemene UvA-balie. Eenmaal in de rij, toen ik overwoog me voor te stellen als "Berend Botje", werd er voorgedrongen van links. Dat kon ons weinig schelen, want we lagen volledig in een deuk. Ik wist me te bedwingen en stelde me voor als mezelf. We werden significant enthousiaster ontvangen dan bij de vorige stand. Zo kregen we behalve papieren en informatie ook allebei een pen en ze hadden zelfs snoepjes met eekhoorns erop! Yay!

Iets te voortvarend (@Schildpad: "Au! Als je een voorhoofdsholteontsteking hebt, merk je pas hoe vaak je je hoofd beweegt!") poinkten we naar de UvA-balies "Stages" en "Uitwisselingen", waar we (uiteraard nadat er van links voorgedrongen werd) nog twee zeer prettige en nuttige gesprekken hadden over de mogelijkheden van, duh, stages en uitwisselingen.

Tegen die tijd waren @Schildpad en ik compleet out-peopled en was het tijd voor lunch. Na wat etikettenlezerij en wat gesteggel met een chipknipkaart wisten we zowaar vegetarisch voedsel te scoren. Toen we rondkeken, zagen we echter nul plek om te zitten. PdeV: "Dat wordt weer als een stelletje anarchisten op de vloer zitten, he?" @Schildpad: "Yup." 't Zal ook eens niet.

De rest van de middag brachten we door met het nommen van onze lunch, babbelen met elkaar, babbelen met een 2e jaars student Economie die naar China wilde, getting glared at for sitting on the floor (like you do), haken (@Schildpad) en geïnterviewd worden door Michael uit China die wilde weten waarom wij wilden uitwisselen:

PdeV: "Because of the weather"
Michael, met een "je maakt een grapje"-blik: "Really?"
PdeV, bloedserieus: "Yes!"
Michael, mild beteuterd door dit soort oppervlakkigheid: "Oh..."
PdeV, de kwaadste niet: "And the possibility to see other countries and meet other people of course! And to study at a prestigious university and take classes that the UvA doesn't offer!"
Michael keek gelukkig duidelijk opgelucht na dit "World Peace"-antwoord en ging de 2e jaars economiestudent voorlichting geven over studeren in China.

Na vervolgens nog een half rondje op de eerste verdieping te hebben gemaakt, vonden we dat we wel weer sociaal genoeg geweest waren, en taaiden we elk af naar ons eigen huis.

Voor de tl;dr-crowd een samenvatting van Dingen Die We Geleerd Hebben:

- vlaggen zijn booming business;
- Poelekie de Vries is een incurable wiseass die zichzelf té grappig vindt;
- @Schildpad is een held die ondanks een voorhoofdsholteonsteking deze manifesté wist te doorstaan;
- de UvA-stand had aardige mensen, pennen én eekhoornsnoepjes;
- voordringen van links is het nieuwe voordringen van rechts;
- geen chipknip = geen nom, dus zorg dat je er eentje hebt;
- als er nergens stoelen staan en je gaat in een hoekje op de grond zitten, you WILL get glared at;
- uitwisselen binnen Europa kan in het 2e jaar en dat moet je ergens in het 1e jaar al aanvragen;
- uitwisselen buiten Europa kan in het 3e jaar en dat moet je ergens in het 2e jaar al aanvragen;
- zo'n Buitenlandmanifestatie is best een jolige bedoening

Disclaimer: aan deze info kunnen geen rechten worden ontleend. Nee, ook niet stiekem.

Project Spullies! Batch 4

2011-10-05T08:00:00.004+02:00

De vierde batch alweer! Waar ik de vorige keer diverse media aanbood, zijn het deze keer alleen cd's. Heel Erg Veel cd's. U weet ondertussen hoe het werkt: u kijkt hier en als u iets wilt hebben, dan stuurt u mij een mailtje zodat we het verder kunnen afhandelen! Ook deze lijst blijft twee weken staan, op 19 oktober 2011 verschijnt er weer een nieuwe batch: dan zijn de boeken aan de beurt.

Nieuwe maand, nieuwe projecten!

2011-10-03T23:11:00.001+02:00

Jawel, dat was september! Een vrij uitstekende september, kan ik wel zeggen. En aangezien ik nogal bijgelovig aangelegd ben, zo bij vlagen, begin ik ook deze maand gezellig op de 3e!

Ergens in juli ontdekte ik het bestaan van The Sketchbook Project. Zoals u weet, word ik altijd érg enthousiast van het woord "Project" en toen ik las dat de schetsboeken ook nog op tournee gaan, was ik verkocht. Ondanks dat ik geobsedeerd ben door op tournee gaan, is het er tot nu toe nog nooit van gekomen wegens 1) een gebrek aan band en 2) een milde afkeer van het betere kampeergebeuren. En wat is er nou geweldiger dan kunnen zeggen dat je "op tournee" bent, zonder daadwerkelijk op tournee te zijn?

Dus voor de mensen die zich nog steeds afvragen wat nou dat nieuwe supersecret project was waar ik het ergens in juli over had: dit dus. Ik heb het boekje ondertussen ontvangen en het is té schattig. Dat ik nauwelijks een potlood vast kan houden en naast al mijn tekeningen een pijltje moet zetten met wat het is, is nog iets waar ik een oplossing voor zal moeten verzinnen. Ik laat me er echter niet door weerhouden, want "daag jezelf eens uit" en "leermoment" en "if all else fails: mixed media".

Dit betekent tevens, dat ik dit jaar niet mee zal doen met NaNoWriMo. Los van het feit dat ik naast mijn studie, Project Spullies! en The Sketchbook Project geen tijd heb, is de uitdaging er na 5 keer een beetje af. Hiermee is overigens niet gezegd dat ik het nooit meer ga doen, maar áls, dan in een andere vorm. Maar dat is iets waar ik volgend jaar september eens over na ga denken.

Verder heb ik me neergelegd bij het feit dat ik, helaas, nooit langdurig van mijn schrijfcompulsie af zal komen en eigenlijk ook altijd wel Een Mening zal hebben, zelfs als niemand me leest. Dus wat doe je dan? Dan begin je nóg een blog. In het Engels. Bringing the LogPoes to the masses, als het ware. Dus als u denkt: "Natúúrlijk wil ik met enige (on)regelmaat iets over die studie Engels/een Keiharde LogPoes-mening/andere LogPoes-avonturen in het Engels lezen!" dan kunt u hier terecht!

't Moet niet veel gekker worden

2011-09-26T19:55:00.000+02:00

Vanochtend keek ik door mijn raam naar buiten en zag ik dit:

Project Spullies! Batch 3

2011-09-21T11:33:00.000+02:00

Project Spullies! is een groot succes: alle spullies van de twee vorige batches hebben een nieuw thuis gevonden! *doet tijgerswing* Deze keer zijn de video's, dvd's en cd's aan de beurt, en het aanbod is divers. Hier vindt u de nieuwe lijst (blijft staat tot 5 oktober 2011) en hoe het precies werkt.

Artistiek vertraagd

2011-09-16T23:13:00.001+02:00

Een paar weken geleden was ik op pad met The Big Kahuna. We liepen langs een galerie en in de etalage zag ik een ring waar ik uiterst van gecharmeerd was. Eenmaal binnen bleek de ring in de etalage een showmodel: de edelsmid zou er speciaal voor mij een op maat maken, dat zou een week of twee duren. Ik gaf het telefoonnummer van The Big Kahuna, aangezien zij dichter bij de galerie woont dan ik en wachtte geduldig af.

Deze week was het echter 4 weken geleden dat ik de ring besteld had en nog steeds was er geen bericht van de galerie. Ook op een antwoordapparaatbericht kwam geen antwoord. The Big Kahuna besloot vandaag te proberen te achterhalen hoe en wat, en stuurde mij vervolgens deze email:

"Nadat ik naar het filmhuis was geweest, ben ik langs de galerie gegaan om naar je ring te vragen. Deze keer trof ik de edelsmid herself, een jongedame met smaakvolle zilveren wenkbrauwpiercing die me in antwoord op mijn vraag vrolijk vertelde dat:

- ze eigenlijk niet wist hoe ze het antwoordapparaat moest afluisteren;
- ze met zeven mensen de galerie beheren die drie halve dagen open is;
- ze best wel lui was geweest de laatste weken
- ze zich jouw naam wel herinnerde en wist welke ring ik bedoelde;
- ze de lichtblauwe zirkonia inmiddels wél besteld had en dat die hoogstwaarschijnlijk volgende week donderdag zou aankomen;
- het dus nog wel een paar weekjes kan duren

en, last but not least, dat ze hoopt dat je er begrip voor hebt. Ze doet je de hartelijke groeten in ieder geval!"

Ik moest hier al verschrikkelijk om lachen, maar kwam pas echt niet meer bij door The Big Kahuna's poëtische afsluiter: "Alors, patience... c'est une artiste!". Wordt vervolgd, dus!

Céline Poes vs De Robomop - een filmpje uit het archief

2011-09-08T22:53:00.000+02:00

Gisteren hadden Kattenfluisteraar T. en ik het toevallig nog over haar, ons beiden niet realiserend dat het toen precies één jaar geleden was dat ze overleden is.

Een paar weken geleden vond ik tijdens het opschonen van mijn computer wat beeldmateriaal van Céline. Aangezien het voor zover wij weten het enige bewegend beeldmateriaal is dat er van haar bestaat, heb ik mijn non-existente video edit skillz er op los gelaten, met dit wat malle filmpje als resultaat:

Project Spullies! Batch 2

2011-09-07T18:53:00.000+02:00

Jawel, er staat een tweede batch spullen klaar die opgehaald kunnen worden of tegen verzendkosten weg mogen! Deze keer zijn mijn laatste LP's aan de beurt (ik heb overigens geen idee wat er met de rest van mijn LP's gebeurd is, mochten die nog eens boven komen drijven dan ziet u ze vanzelf verschijnen) en een sloot boeken, zowel literatuur als ander spul! Mocht u zelf geen spullies willen, maar wel iemand kennen die ze goed kan gebruiken, laat het me dan weten!

Omkat!

2011-09-03T23:59:00.000+02:00

*wijst naar boven* Check die header! Issie últra of issie últra? *doet tijgerswing* {thanks, J!}

Een nieuwe header leek me een uitstékend begin van een nieuw soort september: vanaf eh, eergisteren is het dus klaar met dat bijgelovige "september is een rotmaand in het leven van een LogPoes". Vanaf nu begint, net als januari, ook september gezellig op de derde en wordt het een maand vol vreugde en jolijt. Nou ja, die vreugde en jolijt kan ik niet garanderen, maar ik zit niet als een trillend riet te wachten totdat de wereld op mijn kop valt, puur omdat het september is, en dat is toch winst te noemen, lijkt me zo.

Project Spullies!

2011-08-24T17:48:00.002+02:00

Wie mij kent en/of een poosje LogPoes leest, weet dat ik al jaren bezig ben met "Troep wegdoen". Voor wie zich afvraagt hoe ik aan die troep gekomen ben en hoe ik van "een IKEA vuilnisbelt met rood en grijs" naar een gezellig rommelig huis waar ik zowaar mensen durfde uit te nodigen gegaan ben: deze LogPoesPost legt het uit.

Ook in de jaren daarna heb ik, aangezien ik niet gigantisch woon én te veel verschillende interesses heb (het woord hobby wordt in Huize LogPoes niet gebruikt) met enige regelmaat dingen weggedaan om het "gezellig rommelig doch uitstekend leefbaar" te houden en dat werkte prima.

Fast forward naar nu: in Amerika leefde ik 6 weken lang grotendeels uit mijn koffer en ik realiseerde me dat ik eigenlijk niets écht miste. Die kwam keihard binnen. Het riep een boel nuttige vragen op: waarom zou ik me op dagelijkse basis omgeven met spullen die ik niet gebruik, die ik als ik ze niet heb niet mis en die dus eigenlijk geen functie (meer) hebben in mijn leven? Omdat het prima spullen zijn waarvan het zonde is om ze weg te gooien? Omdat ik vasthoud aan materiële dingen omdat ze symbool staan voor zaken die voorbij zijn en waarvan ik het pijnlijk vind om dat toe te moeten geven? Omdat ik mezelf vastanker op deze specifieke plek, "mijn (t)huis is waar mijn spullen staan"-style? All of the above?

Yup.

Au.

Tijd voor actie! In het kader van "Moedig zijn is bang zijn, maar het tóch doen" (en ook omdat je tenslotte niet de hele dag jankend naar Gotye kunt blijven luisteren) presenteer ik

Ik heb een pagina aangemaakt hier op LogPoes waar ik elke twee weken een batch spullen neerzet, die gratis en/of tegen verzendkosten weg mogen. Als dát niet De Levensvreugd brengt! *poinkt*

EDIT: Geweldig nieuws! Project Spullies! is goed onderweg: de spullies van deze keer hebben een nieuw thuis gevonden bij @EstherDo

The slow kind of sad

2011-08-23T13:54:00.000+02:00

Gisteravond, vlak voordat ik in slaap viel, had ik een prachtige beschrijving van hoe ik me momenteel voel. Het was iets met in slow motion vallen als een losgeraakte astronaut (of cosmonaut, zo u wilt), onder water de diepte in zakken en Alice die in het konijnenhol valt. Ik heb het niet opgeschreven en en zo mooi als het in mijn herinnering was, krijg ik het niet meer. Nu lijken dingen die je 's nachts bedenkt altijd mooier dan dat ze 's ochtends blijken, dus of we er echt iets aan missen is maar zeer de vraag.

Wat ik wél gemist heb, en dit realiseerde ik me vanochtend, is dat LogPoes op 12 augustus 9 jaar bestond. Die Bloggie voor "langst lopende, minst gelezen, niet eens zo beroerd geschreven weblog" mag nu eindelijk wel eens mijn kant op komen. Niet dat de Dutch Bloggies nog bestaan, maar daar is vast wel een mouw (mauw?) aan te passen, lijkt mij zo.

Het afscheid van collega H was heftig. Ik besloot het bij de avondwake te houden en niet naar de begrafenis te gaan. Het is vreemd als iemand die je niet meer dagelijks of zelfs maar met enige regelmaat ziet, maar die wel een belangrijke rol in je leven gespeeld heeft, plots overlijdt. Het gemis valt op dagelijkse basis minder op, maar het realiseer/besef-moment laat op zich wachten en het verdriet blijft lang op een bepaald punt hangen. En dan zit er niets anders op dan "one day at the time, one foot in front of the other". Wat overigens sowieso een uitstekende levensfilosofie is. *zet een poot voor de andere*

LogPoes de retour!

2011-08-15T21:10:00.000+02:00

Aloha! Ik ben er weer! Nou ja, technisch gezien ben ik er fysiek al een dag of 11, maar het duurde even voordat ook mijn slaap/waak-ritme doorhad dat ik niet meer in Californië zat.

Weer thuis zijn is heel erg wennen, uiteraard omdat ik 6 weken in een andere omgeving verkeerd heb, en het vreemd is om bepaalde mensen (en poezen!) die je dagelijks zag, plots helemaal niet meer te zien, maar ook omdat mijn (t)huis veranderd is, zowel qua uiterlijk (nieuwe vloeren, geverfde muren, etcetera - thanks, The Big Kahuna!) als qua bewoners: Rood is, zoals trouwe lezers weten, in juni overleden en Les-Mioux woont tegenwoordig permanent bij Kattenfluisteraar T, waar hij het uitstekend naar zijn zin heeft. Neemt niet weg dat het raar leeg en stil is in huis.

Daarnaast kreeg ik het uiterst droevige nieuws dat H, mijn favoriete collega ooit, tijdens haar vakantie overleden is. Het realiseer/besef-moment heeft zich nog niet aangediend, vooral omdat ik haar natuurlijk niet meer elke dag zag. Morgen is haar afscheidsdienst en dat voelt heel onwerkelijk.

Om deze post geen complete, in H's woorden, dumper te laten zijn, kunt u hier naar 97 spiksplinternieuwe charmante foto's met (hopelijk!) leutige onderschriften kijken die u een zéér onvolledig beeld zullen geven van mijn avonturen in Californië. Enjoy responsibly!

Tussentijdse update

2011-07-17T06:45:00.001+02:00

Hey peeps! *zwaait*

Hoe is het met u? Het leven hier gaat in een dusdanige vaart dat het niet in een (serie) blogposts te vatten is, vandaar dat u hier een zeer incompleet fotoverslag van mijn avonturen tot nu toe vindt. Ook heb ik in een vlaag van produktiviteit alle Zinederella zines netjes verScribused en hier op Issuu gezet. Enjoy!

Afzwaaipost

2011-06-21T23:44:00.001+02:00

Ja lieve mensen, het is zo ver! Les-Mioux logeert bij Kattenfluisteraar T., zowel de papierwinkel als de medicatiezooi zijn geregeld, the Bass of Awesomeness zit in de flight case en zelfs mijn gewone koffer is voor 95% ingepakt. Kortom: ik ben es reddie es aaijl effur bie.

Morgenochtend vertrek ik eerst richting Londen, daarna naar LA en vervolgens naar de diepe binnenlanden van Californië. Waar ze overigens wél gewoon internet hebben, dus ik vermoed dat ik heus nog wel eens wat van me laat horen voordat ik weer terugkeer! Tot later, hier op LogPoes!

Familie!

2011-06-16T18:56:00.000+02:00

Zie? Ik ben niet de enige katachtige die De Vries heet! *poinkt*

Post-Rood post

2011-06-15T23:40:00.000+02:00

Terwijl Rood ergens op een wolk een doos aan het customisen is, voelen Les-Mioux en ik de fantoompoes bij vlagen keihard.

Het mainlinen van afleveringen My Little Pony: friendship is magic, het aanschaffen van Een Wol en héngen met mijn matties van het #LCF werkt gelukkig vrij goed tegen de acute blugh en de rest, tja, dat is een kwestie van tijd.

Wat een kwestie van bijna geen tijd is, is mijn vertrek naar Californië. Volgende week hang ik rond deze tijd ergens in een vliegtuig en aaaargh *rent heen en weer met de armen zwaaiend boven het hoofd*.

Zoals u weet, is reizen niet mijn favoriete bezigheid en freak ik altijd de f*ck out voordat ik ergens naar toe moet. En het maakt werkelijk niet uit of dat nu Amersfoort of Australië is. In het kader van "accepteren kun je leren" heb ik dan ook netjes "Freak the f*ck out" toegevoegd aan mijn to do list. Kan ik elke dag vrij moeiteloos iets afstrepen. Overigens bleek nadat ik mijn to do list opgeschoond had van de dingen die er 3 keer opstonden, het allemaal nog wel meevalt en ik het misschien deze keer zowaar voor elkaar krijg om níet uitgeput en mild-hysterisch op een vliegtuig te stappen! Ik houd u op de hoogte!

Rood overleden

2011-06-07T14:36:00.000+02:00

Eind april 1999 liep ik de trap op richting Kattenfluisteraar T., toen ik bij het raam een dier zag liggen. "Hey, nooit geweten dat ze ook hondjes in die kleur hebben!", dacht ik en zei vriendelijk: "Hey, wat doe jij daar?". Het dier draaide zich om en bleek de grootste kat die ik ooit gezien had.

Een echte naam heb ik hem nooit gegeven, omdat ik overtuigd was dat hij elk moment opgehaald zou worden. Hij was goed verzorgd, goed gesocialiseerd zoals dat heet (hoewel wel wat neurotisch) en ik kon me niet voorstellen dat hij niet gemist zou worden. Ik hing overal poezenbriefjes op, meldde hem aan bij de dierenkwijtlijn en wachtte af. Geen reacties. Nadat hij een week bij Kattenfluisteraar T. had doorgebracht, besloten we Rood en Les-Mioux aan elkaar voor te stellen, Voor Het Geval Dat. Ze zagen elkaar, Rood zei: "Mrr!", Les antwoordde: "Eh!" en het was beklonken. BFF's for life.

De dagen werden weken, de weken werden maanden en op een gegeven moment was het alsof het nooit anders was geweest: ik woonde met twee katten. In de jaren die volgden, kwam ik meer te weten over Rood's avontuurlijke geschiedenis: hij was geboren in een coffeeshop, en is samen met zijn grijze(!) broer verhuisd naar zijn eerste woonadres waar hij de naam Czerwony ("Rood" in het Pools) kreeg. Toen hij op een dag buiten rondliep, is hij “gevonden” en meegenomen naar zijn tweede woonadres waar hij de naam Norocel (vrij vertaald "geluksbrenger") kreeg. Uiteindelijk is hij door degene die op hem had moeten passen tijdens afwezigheid van de mensen van Woonadres Twee in het trappenhuis gemikt, waar ik hem vond.

Al zijn namen bleken goed gekozen: hij was overduidelijk rood en bracht op dagelijkse basis De Levensvreugd. Altijd in voor een leutig gesprek, nooit te beroerd om iemand eens flink te wasseh wasseh of om gewoon stilletjes op mijn voeten te liggen als die er door mijn overgemediceerde toestand bijna afvroren.

Soms hadden we ruzie, omdat hij me een ontzéttende oeh-roe-mau vond omdat ik hem ondanks zijn "Que? Yo solo habla Español!"-blik tóch de slaapkamer uit dirigeerde, of omdat ik vond dat hij een dramzakkige dramzak was die met zijn klauw uit mijn jurk moest blijven. Aangezien wij beiden extreem vergevingsgezind zijn, duurden die ruzies nooit langer dan een paar minuten.

Over zijn mild-belazerde gezondheid (diabetes, bronchiteuze neigingen, een aangeboren hartruis die je 5 huizen verder hoorde, onder-pijnstiller-pijnvrije artritis, staar-waarmee-hij-niet-meer-mocht-autorijden én een schildklier die het langzaam begaf) heb ik op LogPoes uitgebreid geschreven, hoewel ik me plots realiseer dat ik helemaal vergeten ben om op 2 juni "Team Rood vs Diabetes 5 - 5" te schrijven.

Gisteren had hij nog een prima dag, maar toen ik vanochtend de keuken in stapte, zag ik hem op de stoel liggen en wist ik "Hij is dood". Hij bleek nog wel te ademen, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Samen met Kattenfluisteraar T. en Meneer de Poes heb ik hem met spoed naar de dierenarts gebracht, waar hij rond kwart voor twaalf vanochtend na toediening van een Roze Spuit rustig is overleden. Rood is 21 jaar geworden.

Wat ik doe

2011-06-07T00:27:00.000+02:00

Al sinds ik als 6-jarig kunstschaatsmeisje (op 16 februari 1982 om precies te zijn) mijn debuut maakte bij de amateurs, heb ik een enorme hekel aan het woord amateur gehad. Het feit dat zowel Van Dale als The Big Kahuna blijven volharden dat het in eerste instantie "iemand die iets uit liefhebberij beoefent" betekent, heeft er zelfs na al die jaren nog steeds niet voor gezorgd dat ik níet automatisch aan betekenis twee ("prutser, knoeier") denk.

Een soortgelijk probleem heb ik met het woord "hobby". De eekhoorns brullen "houten paard!" en zodra iemand zegt "Oh, dat is je hobby!" bespeur ik een ondertoon van "ah, je houdt je bezig met matig gekneuter in de marge wat je net zo goed zou kunnen laten".

Ja, ik weet het: dit ligt geheel en al aan mij. Ik ben een soms wat malle katachtige. Feit is, dat ik lang geen geschikte term had om mijn activiteiten mee te beschrijven. Vorig jaar echter kreeg ik van J. dit stripje toegestuurd, en sinds die tijd refereer ik aan mijn activiteiten als "Wat ik doe".

Na deze lange inleiding hóór ik u roepen: "Nou Poelekie, léuk die thie-oh-rieh, maareh, wát doe je dan eigenlijk?"

Nou, van alles:

Het #LCF werd gefeatured op het blog Enjoy Life, een zeer interessant Nederlandstalig blog dat aandacht besteedt aan zaken op creatief gebied in de breedste zin van het woord. Het artikel kunt u hier vinden.

About Blank postte een artikel over de blogrevivalweek.

Ik draaide letterlijk koortsig Zinederella zine #5 in elkaar. U kunt het hier downloaden en hier lezen op Issuu.

Omdat ik toch bezig was, besloot ik datgene waaraan ik voor de grap refereer als Mijn Levenswerk, maar waar ik stiekem toch best een beetje trots op ben ondanks dat het me slechts een voldoende heeft opgeleverd, namelijk mijn werkstuk "Make-up van 1920 tot nu" maar eens te uploaden ter lering ende vermaak. Hier kunt u het downloaden en hier kunt u het op issuu lezen.

En speciaal voor de (heel erg hardcore!) 2 1/2 fans van The Poeticores fröbelde ik een prachtige bandcamppagina in elkaar, die vindt u hier.

Overigens is het #LCF van plan om in haar volledigheid aanwezig te zijn bij de door de Guerilla Grannies georganiseerde World Wide Knit in Public Day 2011 in Castricum. Mocht u ook van plan zijn te komen, laat een comment achter, dan kunnen we een zwaaidate maken!

Uithuizige leut!

2011-06-04T20:41:00.001+02:00

Gisteren was ik buiten. Jawel, waar de zon schijnt. Ook The Big Kahuna was behoorlijk verbaasd.

Ik heb nogal de reputatie een Extreem Huisdier te zijn. Terecht overigens, want ik ben niet iemand die, als ze daar geen reden voor heeft, haar huis zal verlaten. Een verzetje met @joulsz is echter een uitstékende reden, dus ik smeerde mijn fris gesnoetfreesde snoet fiks in met sunblock en ging op pad.

Na wat voor mij nieuwe winkels te hebben bezocht in de Haarlemmerstraat-Haarlemmerdijk (opbrengst: 2 pollepels en een pot lupinebonen) en een teabreak bij Tea Bar (waar ik wat thee insloeg, eindelijk een floatea wist te scoren en een orange bergamot lipbalm kocht) stiefelden we redelijk voortvarend richting het Westerpark, waar iets met rollende keukens zou zijn.

De eekhoorns zaten duidelijk in een arty-farty mindframe, want hadden van het concept "rollende keukens" een kunstmanifestatie met rijdende IKEA-keukens gemaakt. Toen ik het terrein op stapte, bleek de realité veel briljanter: grote bussen, kleine bussen, caravans, bootjes-op-wielen waarvanuit diverse hapjes verkocht werden!

Ja, ik ging *poink*!

Een van de eerste en mij ook de meest Levensvreugdbrengende stands was "Heet Brood". Ja, een tosticaravan! Ja, daar heb ik foto's van! (en ja, dat rijmt) Ik ging voor de geitenkaastosti, @joulsz ging voor een courgette-briesoepje van Buskruid, de soepbus op locatie en vervolgens nuttigden we beiden elk een bol watermeloen- en een bol marshmallow-ijs van I scream for ice cream wat een uitstékend idee bleek! Al met al was het wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar!

Mocht u morgen nog niets te doen hebben en in de gelegenheid zijn langs te gaan: doen! Overigens is het een jaarlijks terugkerend evenement, dus mocht het u morgen niet lukken dan heeft u volgend jaar weer een kans.

Afsluitpost

2011-05-27T23:44:00.000+02:00

Jawel lieve mensen, dat was hem, de #blogrevival! Toen ik het idee op twitter opperde tegen @estherdo konden we beiden (ik niet in ieder geval!) bevroeden dat er zó massaal en zo enthousiast op gereageerd zou worden. Ik dacht zelf dat er een stuk of 6 mensen mee zouden doen, maar bij de laatste telling zaten we op 75.

Er is flink geblogd, door sommigen zelfs meerdere keren per dag, over zeer diverse onderwerpen. Blijkbaar is het toch zo dat schrijverij geen gevalletje inspiration (#oohbaby), maar perspiration is: je gaat zitten en je schrijft.

Ik wil iedereen die geschreven en/of gereageerd heeft bedanken. Ik hoop dat er ook na deze week met enige regelmaat door u geschreven en bij elkaar gecomment blijft worden. En uiteraard nog even een extraspecial shout out voor mijn medeorganisatoren @estherdo en @_kouw, jullie zijn episch! *doet de tijgerswing richting slaapkamer en stort in bed*

Poelekie goes to makeupschool - it's not over yet

2011-05-26T22:58:00.000+02:00

Laat ik beginnen met een excuus aan mijn vaste lezers: sorry. U dacht dat u ervan af was (en ik eigenlijk ook), maar blijkbaar is het niet over totdat het over is. Althans, dat zegt Lenny Kravitz. Of eigenlijk Yogi Berra, maar die heeft er geen plakt-in-je-kop-nummer over gemaakt.

Voor de mensen die hier nieuw zijn: ik heb het afgelopen jaar een visagieopleiding gevolgd en dat ging Erg Moeizaam. Het hoe en waarom heb ik gedetailleerd beschreven in posts die te vinden zijn onder het label "Poelekie goes to makeupschool".

Samengevat: na een jaar geploeter en gebakkelei met mezelf, gebeurde datgene waar ik zo bang voor was: ik zakte voor mijn praktijktentamen. Niet als een baksteen, maar ik zat er tegen die tijd dusdanig emotioneel doorheen dat ik besloot geen hertentamen te doen. Ik schreef een afmeldingsmailtje naar mijn docente, jengelde op twitter dat ik mijn makeupkoffer in de gracht ging pleuren en verschool me een weekend onder een rots (lees: jankend in bed). Deze katachtige zou nooit meer een kwast in de pootjes nemen!

Maar zoals wel vaker in het leven van een LogPoes, lopen dingen anders dan gepland. Deze keer op leuke wijze: ik kreeg een uiterst lief en begripvol mailtje terug van de docente. Om een lang verhaal kort te maken: volgend jaar januari stroom ik opnieuw in, en ik heb er vertrouwen in dat het me dan, met een boel oefening en als ik mijn cool weet te behouden, wél gaat lukken. Modellen zijn dus weer van harte welkom!

Poezen bij de dokter

2011-05-25T20:30:00.000+02:00

Toepasselijk plaatje op de poezenscheurkalender vandaag, want het was tijd voor het jaarlijkse controlebezoek van Rood en Les-Mioux. Kattenfluisteraar T. was, net als vorig jaar, zo lief om te helpen tillen. Deze keer gingen we om en om, aangezien Rood bij een vorig dierenartsbezoek een van de twee kattenmanden gesloopt had en ik eh, gewoon geen tweede gekocht heb tot nu toe. Geen idee waarom.

Maar goed, de mand kwam uit de kast, Rood keek wat onvrolijk maar verstopte zich niet, Kattenfluisteraar T. kwam amechtig aangerend, kat in 't bakkie, op naar de dierenarts. Daar bleek dat Rood voor een bijna 21-jarige (volgende maand!) met (doet u even mee?) diabetes, bronchiteuze neigingen, een aangeboren hartruis die je 5 huizen verder hoort, onder-pijnstiller-pijnvrije artritis, staar-waarmee-je-niet-mag-autorijden én een schildklier die het langzaam begeeft, in een uitstékende conditie verkeert! Hij kreeg complimenten over zijn uitzonderlijk schone tanden en zijn oren waren ook prima. Wel werd wat ik eigenlijk al wist, bevestigd: zien doet hij niet meer echt. Hij reageert wel op licht en donker en ook gerichte beweging in zijn blikveld ziet hij nog, maar verder doet hij het toch voornamelijk op de neus, de oren en de snor. Het enige wat onveranderlijk is, is zijn on-ver-woest-ba-re humeur. Ik zeg het nogmaals: die kearel heeft De Levensvreugd, niet te geloven.

Kat weer in 't bakkie, terug naar huis, bakje water drinken, Les-Mioux in het mandje en weer op pad. Ook Les-Mioux, die in oktober 16 wordt, bleek geheel gezond. Het mysterie van het plotse wondje aan zijn hand werd ook opgelost: hij had een ingegroeide nagel. Die hij overigens zonder morren liet knippen. Ik voelde me mild-schuldig dat ik het niet gezien had toen ik zijn hand bekeek, maar de dierenarts verzekerde me dat het bij katten notoir lastig te zien is, omdat ze er gewoon keihard op doorlopen. Wat een boel verklaart.

Eenmaal thuis werd er door de poezen traditioneel mild-luid geklaagd over het leed wat ik ze aandoe en wat een vreselijk iemand ik toch ben, waar ze zich nu al een flink aantal uren bezighouden met een poging het wereldrecord simultaan langslapen te verbreken. Stelletje huisdieren. ♥!

Hoe ik het voor elkaar krijg...

2011-05-24T22:53:00.001+02:00

Afgelopen december was het weer eens tijd voor Nieuw Haar. Nou ja, éigenlijk is het bij mij om de zoveel dagen tijd voor Nieuw Haar, maar in het kader van doe-nou-eens-volwassen, verf-dat-haar-niet-stuk en zeur-The Big Kahuna-niet-zo-aan-haar-kop, wissel ik tegenwoordig nog maar 1 keer per jaar, zo rond mijn verjaardag, van haarkleur. Afgelopen december ging ik voor mooi rood met fijne streupen.

Dat beviel uitstekend! Ik had die kleur eerder gehad en vroeg me, toen ik bij de kapper vandaan kwam, serieus af waarom ik toch op een andere kleur overgegaan was. Toen ik later die week mijn kussensloop, mijn handdoek, de badkamermuur en eh, eigenlijk alles waarmee mijn haar in aanraking was gekomen, terugzag, wist ik het weer: het geeft af. En niet alleen geeft het af, het dondert ook met een noodgang je haar uit. Na twee weken was ik vaal oranje gestreept; Rood keek mij met dédain aan.

Gelukkig ben ik geen stranger to adventures in home cosmetology zoals we dat in goed Amsterdams zeggen, dus ik verfde mijn strepen bij. So far, so good. Toen werd het april, en zonniger. Vervolgens kreeg ik een realiseer/besef-moment: ik hang deze zomer in Californië rond en daar is het zo mogelijk nóg zonniger. En om nou elke 3 dagen rode smurrie in je haar te zitten smeren, nah.

Goed! Nieuwe kleur! Standaard procedure: blondeerwassinkje, heftigste rood eruit, koper verven. Fluitje van een cent. De kapster begon te wassen. Wassen. Wassen. Maar in plaats van dat mijn haar lichter werd, werd het feller. Chemisch fröbeltje. Na 3 kwartier inwerken was mijn uitgroei (ik ben zwart) blond en waren mijn voormalige rode strepen fel roze. Ja, daar heb ik een foto van gemaakt:

Je zou het niet zo kunnen krijgen als je het zou willen. Na 4 uur, 3 kleuringen en een bijna-huilbui van de kapster die dit in haar 26-jarige carrière nog nooit had meegemaakt, kwam ik met een nette koperkleur de salon uit. Mijn haar voelt alleen helaas aan als kapotgeblondeerd stro. Misschien is het een idee mijn "op mijn 50e scheer ik mijn kop kaal en neem ik een pruik!"-plan een jaar of 15 te vervroegen... Ik denk er nog even over.

We zijn begonnen!

2011-05-23T19:50:00.001+02:00

Na een poosje Moeizame Moeizaam begint het er zowaar op te lijken dat dingen weer wat beginnen te rollen in Huize Poelekie. Zo slonk mij to do lijst in 1 week tijd met maar liefst 47 items, wist de bezorger van Selectvracht na 8 keer zoeken tóch mijn huis te vinden met als gevolg dat ik verrukkelijk ruik en schreef ik zowaar de al in maart toegezegde blogpost voor @marcokalnenek af, die u hier kunt lezen.

De Blogrevivalweek is vanochtend vrij explosief van start gegaan. Nooit geweten dat er zoveel ochtendmensen op de wereld zijn! Nou ja, eigenlijk weet ik dat best, maar dat ontken ik het liefst zo hard mogelijk.

Na op elk gelezen blogstukje een comment te hebben achtergelaten, de twitterlijst min of meer bijgewerkt te hebben (mocht u niet in de lijst staan, maar er wel in willen, laat het even weten), streng aangekeken te zijn door zowel @_kouw als @Estherdo en óók nog eens boodschappen te hebben gedaan, zit ik nu achter mijn computer met mijn glaasje vlierbloesemlimonade.

Ik realiseer me dat de kans significant is dat u hier voor het eerst bent. Mocht dat zo zijn dan heet ik u van harte welkom op LogPoes! Hier vindt u in het kort wie ik ben en waarom, waarom en wanneer LogPoes begonnen is, hier staat wat ik onder andere doe en dit zijn (een deel van) mijn bloghebbende vriendjes.

Mocht u nog vragen hebben, stel ze gerust in de comments, want zoals ik eerder vandaag in een reactie bij met-k.com zei:

"Zelf reageer(de) ik zelden, omdat ik vaak het gevoel heb dat ik niets toe te voegen heb aan wat er al staat in het stuk zelf/de comments. Daarnaast vind ik het zelf niet heel belangrijk dat mensen reageren, wat denk ik komt omdat ik gestart ben op papier. Op een stuk in een krant of blad krijg je zelden een reactie. De behoefte aan interactie zit er blijkbaar niet zo ingebakken. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat ik comments niet LEUK vind! Voordat ik collectief ge-commentshunned word! :-D"

Dat u het even weet. :-) Fijne blogweek allemaal!

ETA voor de volledigheid: hier onderin ook nog een comment & antwoord.

Blogrevival 2011!

2011-05-17T23:05:00.000+02:00

En na de buuh gaan we naar de yay: volgende week is het Blogrevival-week! Voor wie denkt WTF!? zie deze blogpost van Esther. Voor de deelnemende blogs zie de blogrol van _kouw. Als u ook wilt meedoen *poinkt "Doen! Doen! Doen!"* dan kunt u zich aanmelden door een comment achter te laten, me te tweetten of een mail te sturen naar melodica@xs4all.

Poelekie goes to makeupschool - einde oefening

2011-05-15T13:25:00.002+02:00

Hoewel ik weinig zin heb om deze post te schrijven, doe ik het toch maar even voor de volledigheid: mijn praktijktentamen afgelopen woensdag ging slecht en ik ben, zoals ik al verwachtte, gezakt.

Ik heb besloten geen hertentamen te doen. Los nog van het feit dat het tijd en geld kost (het hertentamen is in Middelburg), geloof ik niet dat ik wat ik in de afgelopen 9 maanden niet onder de knie gekregen heb, in 10 dagen wél onder de knie krijg. En na een jaar lang het gevoel hebben dat ik maar wat aanbeun en diverse lessen plus een praktijktentamen op de rand van tranen doorgeploegd te hebben, heb ik niet meer de emotionele reserves om het er maar op te wagen onder het motto "je weet nooit hoe een koe een haas vangt".

Dit alles neemt niet weg dat ik ontzettend, ontzettend verdrietig en teleurgesteld ben. Niet over het feit dat ik niet geslaagd ben, dat was terecht, want wat ik heb laten zien was gewoon slecht. Ik ben teleurgesteld in mezelf, omdat ik gehoopt had dat ik, als ik maar hard genoeg mijn best deed, toch op een niveau zou kunnen komen waarmee ik een diploma zou kunnen halen. Helaas is dat niet het geval gebleken, en op een gegeven moment moet je aan jezelf toegeven dat er dingen zijn waar je niet geschikt voor bent. Blijkbaar is dit iets wat ik niet kan. Au.

About a squirrel

2011-05-08T23:44:00.000+02:00

Wie mij al een poosje volgt (zij het online of IRL) heeft mij vast wel een keer horen refereren aan "de eekhoorns" op een toon die impliceert dat iedereen weet waar ik het over heb. De laatste tijd blijkt met enige regelmaat dat dat niet het geval is. Daarom (en ook een beetje omdat ik momenteel blijkbaar een raaijtursblok heb terwijl ik niet eens geloof in het bestáán van raaijtursblok) is hier de Grote Eekhoorns In Mijn Kop-post die hopelijk alles duidelijk maakt.

Ik stel mij mijn hersens voor als een grote boom met daarin lades vól indexkaarten. Die indexkaarten worden beschreven, gecorrigeerd, gearchiveerd, opgezocht en, indien de informatie op het kaartje van toepassing is, hardop voorgelezen door een groep continu bewegende en kwetterende eekhoorns. Ze zijn ontzéttend efficiënt, maar houden werkelijk geen seconde hun klep dicht. Ja, dat is vermoeiend.

Ook voor de eekhoorns zelf trouwens, want ik denk altijd wel iets. Met enige regelmaat flipt er een eekhoorn volledig vanwege de té hoge werkdruk en brult: "Ik ga naar Tenerife!", waarop hij zijn koffer pakt en vertrekt. Zijn werk wordt over het algemeen vlotjes door een andere eekhoorn (die net fris terug is van vakantie in Tenerife) overgenomen. Dit verklaart waarom dingen die ik niet uit mijn geheugen kan opdiepen, na een paar uur plots boven komen. Een van de eekhoorns laat af en toe een kaartenbak vallen, met overal dwarrelende kaartjes en extreme warrigheid mijnerzijds tot gevolg.

Voor wie nu denkt dat ik werkelijk ~batshit insaaane~ ben: valt wel mee. Dit is slechts een leutige manier waarop ik aan mensen die geen last hebben van Continu Denken kan uitleggen hoe het nadenktechnisch voelt om mij te zijn. Overigens ben ik door Echte Dokters getest op (onder andere) ADHD en ADD en dat schijn ik niet te hebben. Niet dat íemand op deze aarde, inclusief ikzelf, dat gelooft, maar soit.

Hoe ik aan het beeld van de boom met lades kwam, ontdekte ik in het Dalì museum in Parijs, maar waarom het eekhoorns zijn, bleef lang een mysterie. Tot The Big Kahuna een paar weken geleden tijdens het opruimen mijn oude kinderbordje tegenkwam:

Expeditie Middelburg

2011-05-04T21:41:00.000+02:00

Aangezien ik op dinsdagochtend 3 mei om 11 uur aan mijn theoretische examen moest beginnen, besloten The Big Kahuna en ik al een dag eerder naar Middelburg af te reizen om daar wat rond te hangen. Foto's van onze expeditie kunt u hier zien.

Het examen ging overigens mwah: ik moest tekenen en dat kan ik dus niet. En dan niet een beetje niet, maar "ach, wat zielig! Deze 4-jarige kan niet zo goed tekenen"-niet. Wat waarschijnlijk ook een deel van mijn sores op makeupschool verklaart, maar laten we het daar niet over hebben. Na afloop van het examen had ik er dan ook mild de pest in, en wat werkt er dan beter dan via de laptop van The Big Kahuna over de waaiurless van de Middelburgse bibliotheek een laptop bestellen? Niets, dus dat was wat ik deed. Hierna bezochten we het Zeeuws museum, wat zeer de moeite waard was. Dus als u in de buurt bent: gaan!

Overigens hoorde ik vandaag dat ik voor het tentamen geslaagd ben, dus dat hebben we in ieder geval achter de rug. Yay!

Poelekie goes to makeupschool - De laatste loodjes (maart & april) deel 2

2011-04-29T22:18:00.001+02:00

Lieve reacties en pogingen tot opfleur/mij tot rede brengen hadden weinig effect: ik was er méér dan klaar mee. Het wachten was op de "Yay! Ik hoef niet meer!"-opluchting die de volgende dag vast wel zou komen. Maar die kwam niet. Sterker nog, dinsdag was die opluchting er nog steeds niet. Ik besloot verstandig te zijn en naar The Big Kahuna te luisteren en stiefelde dan ook op woensdag, geflankeerd door Meneer de Poes die model zat, mild-neurotisch de les binnen. Eén dagje extra beunen maakte ook niet meer uit en aan het eind van de dag zou ik met mijn docente overleggen over Hoe en Wat.

's Ochtends pienselde ik zonder al te veel commentaar te krijgen Meneer de Poes onder en 's middags oefende ik een heftige cliplook op een dame. Toen de docente mijn werk keurde en zei dat het goed was, zag ik mijn kans schoon en vroeg ik op mijn "het lijkt alsof ik een grapje maak maar ik ben eigenlijk bloedserieus"-manier: "Dus die drie nachtmerries per week dat ik ga zakken als een baksteen zijn niet nodig?" De docente keek me aan alsof ze water zag branden en zei: "Natuurlijk niet! Als je je technieken goed toepast komt dat helemaal goed, je werkt heel netjes!". Na mijn bekentenis dat ik serieus wekelijks meerdere keren jánkend met mijn moeder aan de telefoon liep te roepen dat ik ermee ging kappen omdat ik er werkelijk geen hout van bak, keek ze zo mogelijk nóg verbaasder en zei: "Nergens voor nodig, komt helemaal goed!".

Dus wat doe je dan als je thuis komt? Precies!

Voordat iedereen nu zegt "Zie je wel? Je bent perfectionistisch/te kritisch op jezelf/een ZeurPoes™: nee. Nou ja, dat van die ZeurPoes™ is wel een beetje waar natuurlijk. Na wat geanalyseer (lees: poesologie van de koude kat) kwam ik tot de volgende conclusie: ik ben gewend aan Russian Style, "if no yellink, you not worth shit", dus zodra een docent voorbij loopt en niks zegt, raak ik in paniek. Dan is het blijkbaar zó belazerd, dat het niet eens zin heeft om nog tijd en aandacht aan je te besteden. En als ik eenmaal in paniek ben, dringt er niks meer tot me door. Zelfs niet het realiseer/besef dat men in de 'normale' wereld alleen commentaar geeft als het níet goed gaat. Nu ik dit zo opschrijf, moet ik spontaan aan dit stukje Alice in Wonderland denken, maar dit geheel terzijde.

Ook kregen we vanaf januari elke les een andere docent die een nieuwe techniek uitlegde. Nogal wiedes dat ik het gevoel had geen derrière op te schieten, iets nieuws doen gaat nooit soepel de eerste keer. Dit alles bij elkaar maakte dat ik geen enkel houvast had en daar raakte ik nóg meer van in paniek en da's eh, niet zo denderend.

Maar goed, paniek onder controle en klauwen sjeun beglitterd, was ik helemaal klaar voor mijn laatste lesdag. @McCarmie was zo lief om nogmaals model te willen komen zitten en 's middags kwastte ik zowel het model dat door klasgenote P. meegebracht was als Kattenfluisteraar T. onder. Volgende week dinsdag (3 mei) doe ik theorie examen, op 11 mei is mijn tentamen (waarvoor ik overigens nog een Aziatisch model tot en met 25 jaar zoek, dus als u kent/bent? Mail me: melodica@xs4all.nl) en op 1 juni is het afsluitende examen. Duimt/bidt/kaarsenbrandt u op die dagen met me mee?

Poelekie goes to makeupschool - De laatste loodjes (maart & april) deel 1

2011-04-29T08:51:00.000+02:00

En mensenkinderen, wat waren die zwaar! Waar ik in januari en februari eindelijk een beetje het idee kreeg dat ik wist waar ik mee bezig was, in maart voelde ik me weer ouderwets een beunige beun die beunde. Ik weet niet goed waar het door kwam, maar ik had het gevoel dat er, in ieder geval makeuptechnisch, niets nuttigs uit mijn handen kwam en ook de drie nachtmerries per week waarin ik van school getrapt werd/zakte als een baksteen waren weer in full force terug. Desondanks pienselde ik stug verder.

De eerste les van maart was stageworkles deel 2, daar leerden we ~~hoe je een levend wezen in een plastic pop verandert~~ hoe je make up aanbrengt die geschikt is voor catwalks. Dergelijke make up moet uniform zijn (het gaat om de kleding), goed zichtbaar van een afstand en bovendien houden onder lamplicht. @schildpad was zo lief om mijn ~~slachtoffer~~ model te zijn en onderging de plastificatie vrolijk.

In de tweede les van maart versierde ik de zus van @_kouw. Letterlijk, want het was de make up art les. Eerst oefenden we een standaard decoratie (een versiering rond het oog) en daarna maakte ik, dankzij uitstekende input van mijn model en met behulp van een A4-tje, een witte, schuine dwarsbalk over de ogen, waardoor de zwart/paarse oogmakeup er éxtra uitknalde.

April was weer een maand waarin ik elke week les had. De eerste les was de fotografieles. 's Ochtends een jaren '50 look en 's middags een multicolourlook. @schildpad (zat model voor een klasgenote) had haar vriendin M. meegenomen, die voor mij model zat. Het was een zware dag, niet alleen omdat er twee looks mét haarstyling gerealiseerd moesten worden, maar ook omdat ik de hele dag half op janken stond. Het feit dat de docent ontzettend aardig was, hielp gek genoeg niet: ik kan er blijkbaar slecht tegen dat mensen lief tegen me doen als ik het gevoel heb dat alles wat uit mijn pootjes komt, bagger is. Overigens zie ik als ik nu naar de foto's van die dag kijk, niet wat mijn probleem nou eigenlijk was, maar goed, dat is achteraf.

Les twee van april begon met een briefing van alle dingen die we moeten doen voor ons tentamen en ons examen. Terwijl de docente uitlegde en examenfoto's van voorgaande jaren liet zien, dacht ik alleen maar: "I'm. Dropping. The fuck. Out". Ik kan dit gewoon niet. Die middag kwam The Big Kahuna modelzitten, maar noch haar aanwezigheid, noch een indirect compliment van de docent konden me uit mijn funk halen. Dit was het, ik was er klaar mee, ik ging er mee nokken. En dat verkondigde ik bij thuiskomst dan ook al jankend (hoor je niet via het internet) op mild-dramatische wijze op Twitter. In lamafont. Like you do.

Huishoudelijke mededeling: nieuw template!

2011-04-23T21:42:00.000+02:00

Na lang wikken, wegen, mekkeren, jammeren, templates proberen die het allemaal niet waren en een dag fröbelen presenteer ik u ~LogPoes Nieuwe Stijl~, compleet met superretro oldschool linkpagina! Mocht u er niet bij staan en wel tussen willen of omgekeerd: laat het even weten?

Workshoppen!

2011-04-10T23:59:00.002+02:00

Vandaag toog ik naar Huize Baardmans waar @_kouw en ik een workshop Columns schrijven gingen volgen van Esther Donkers. Nou, dat bracht behóórlijk de levensvreugd! We maakten onder andere (ik ga niet alles spoileren natuurlijk) een collage, u op de foto klikt, gaat u naar flickr en kunt u zien waaróm ik deze uitspraken geknipt en geplakt heb.

Collage 10 april 2011, a photo by Poelekie on Flickr.

Ook schreven we elk twee stukjes op basis van een thema dat we (lees: @_kouw) van tevoren bedacht hadden. Hieronder twee ongeëditte stukjes die ik 2x 15 minuten in elkaar fröbelde.

Tekst 1:

"En daar zit je dan, in de bus die stilstaat voor de openstaande brug. Op vijf minuten lopen van je huis zit je gevangen tussen sikkeneurig kijkende forenzen en het enige wat in je omgaat is "IK. MOET. PIESEN. NU!"

Je blaas heeft een beroerd geheugen blijkbaar: je bent een kwartier geleden in de HEMA op de Nieuwendijk nog geweest. Je hebt sindsdien niets gedronken en ook niet gehuild (iets wat vreemd genoeg ook een plasreflexopwekker is), dus het kan niet anders dan dat dit een gevalletje Neurotisch Zeiken is: je kunt niet, dus je MOET.

Buiten vaart uiterst traag een vrachtschip voorbij."

Tekst 2:

"Yup, dit jaar ging het er van komen. Ik, notoir tenthater en volgens mijn moeder "luxedier pur sang", ging naar Lowlands! Het jaar daarvoor was ik één dag naar Pinkpop geweest. Ik had, toen ik verbrand, verregend en met een verrekte bovenbeenspier half-extatisch het terrein verliet, geroepen: "Volgend jaar Lowlaaaaaands!" Ontkennen had geen zin, er was beeld- en audiomateriaal van.

Omdat ik de flauwste niet ben, kocht ik kaartjes, regelde ik een tent en een slaapmatje. Het zou best lachen zijn, toch? Drie weken van tevoren kreeg ik echter een realiseer/besef-moment: ik. In een tent. Temidden van meutes. In de polder...

Gelukkig werd ik gered door mijn beroerde gezondheid: 3 dagen voor vertrek kreeg ik bronchitis. En voor het eerst van mijn leven vond ik dat helemaal niet zo erg."

ETA: wat @_kouw schreef, kunt u hier lezen.

En op pad!

2011-04-05T21:28:00.000+02:00

Mijn ticket is geboekt, Homeland Security is na het passen van 14 dollar en principe bereid me het land in te laten en ik heb vandaag mijn frisse nieuwe lightweight koffer mét TSA-sloten ontvangen, dus er is geen ontkennen meer aan: ik vlieg op 22 juni naar Californië! *doet tijgerswing*

Gelukkig heb ik nog even de tijd om te achterhalen of the Bass of Awesomeness nu wel of niet een "small, carry on instrument" is volgens beide luchtvaartmaatschappijen, (geheel geïnspireerd door deze hilarische post) een ~style concept~ te bedenken en oh ja, te verzinnen wat ik daar ga doen, behalve naar de IMATS gaan en proberen NIET alles te kopen wat ik zie.

De Grote Badkamerverbouwing 2011

2011-04-03T22:47:00.000+02:00

Zoals u weet, ben ik nogal neurotisch (met z'n allen: "Laaa-biel en neogotisch...") en niet zo dol op veranderingen. Helaas was mijn oude badkamer líchtelijk tot GGD-stylie verworden. Er moest dus een nieuw toilet, een nieuwe wasbak en een nieuwe douchekraan-met-spannende-regendouche-kop geïnstalleerd worden, waarna The Big Kahuna zich stortte op het ont-druipsteengrotten van de badkamer en het witten van de voegen. In de tussentijd hield ik me bezig met in paniek raken en het in elkaar draaien van IKEA-kastjes met behulp van ouderwetse en moderne schroefapparatuur, die features hebben die zelfs de 14-jarige in The Big Kahuna naar boven halen.

Zoals gewoonlijk bij verbouwingen waren we voortdurend alles kwijt, wat zorgde voor deze hilarische (nou ja, vind ik dan) Kahuna/Poelekie-convo:

The Big Kahuna: "Waar is mijn handtas?"
Poelekie de Vries: "In de wasmand."

[kwartier later]

TBK: "Waar is de voegenfris?"
PdV: "In de wasmand."

[om 03:45 uur]

TBK: "Waar is mijn nachthemd?"
PdV: "In de wasmand."

Uiteraard heb ik wat leuke voor & na foto's gemaakt, die u hier kunt zien! *pleurt om van vermoeidheid*

En hoe is het verder in Huize Poelekie?

2011-03-19T23:32:00.001+01:00

In de laatste week van februari zag ik niet alleen Janelle Monae en My Chemical Romance, maar verlaagde ik ook mijn medicatie. Zoals u weet is elke wissel van medicatie altijd spannend en eng en stress en jenk en brul, maar na een kleine maand durf ik voorzichtig te zeggen dat deze verlaging prima verlopen is. Met z'n allen: yay!

In diezelfde week had ik een heuse makeupklus met eh, eigenlijk wel heel redelijk resultaat. Misschien wordt het nog wel eens wat met mij en dat pienselen...

Maart begon goed, met een bookmarkbombing en het tot een neergeschoten junk metamorfoseren van Kattenfluisteraar T. Foto's van dat laatste zet ik overigens NIET op het internet, sinds The Big Kahuna mij bloedserieus vroeg of ik hier iets mee te maken had (het antwoord hierop is overigens NEE), ben ik wat voorzichtiger geworden met mezelf incrimineren. ;-)

Vervolgens breide ik, terwijl ik anderhalf seizoen Black Books (aanrader!) keek, deze sjaal:

Verder hield ik me deze maand bezig met het broeden op een nieuw project met het #LCF, het fabriceren van macarons en chocoladetaart met @_kouw tijdens een bril-jante workshop bij Tout en de enige vijftig-minner zijn bij een lezingenmiddag in het kader van de boekenweek. De komende weken moet ik (ik wil niet!) mijn hele woonkamer en keuken inpakken, want er wordt een nieuwe vloer gelegd en (jawel! Eindelijk!) ik krijg een nieuwe badkamer! *doet dansje* Leutige foto's van het proces volgen uiteraard tee zet tee.

Poelekie goes to makeupschool - februari

2011-03-18T22:19:00.001+01:00

Na de (niet alleen) lestechnisch pittige maand januari stoomden we in februari keihard door met een airbrushles. Docente Mariska (van wie u hier werk kunt zien) legde ons in de ochtend de basisprincipes van het airbrushen uit: hoe zit zo'n pistool in elkaar, wat voor foundation gebruik je, hoe haal je het pistool uit elkaar, maak je het schoon en (niet onbelangrijk) zet je het weer in elkaar zonder de naald te slopen. Hoe beweeg je het ding op de juiste manier dat je niet een blob foundation op 1 plek hebt en niets op de rest van het gezicht. 's Middags mochten we bij elkaar aan de slag en ik moet zeggen dat ik het úiterst leutig vond! Jammer alleen dat die dingen nogal aan de prijs zijn...

De tweede les van februari zou ik @schildpad omtoveren tot een bruidje én een supermodel, maar ik was geveld door snot en hoest, dus dat ging helaas niet door. Ik maakte nog wel op de valreep (ja, te laat begonnen) het werkstuk af, Kattenfluisteraar T. was zo lief om het naar school te brengen, de uitslag laat nog even op zich wachten.

De derde les van februari stond in het teken van stagework: 's ochtends zagen we hoe je met een paar welgemikte strepen een jong iemand in een omaatje verandert, hoe je van een er gezond uitziend iemand een verlopen junk met dealersores (blauw oog en later zelfs een schotwond) maakt en hoe je een revuemakeup met wenkbrauwen (daar zijn ze weer!) halverwege het voorhoofd opzet. Die middag mochten we elkaar in bejaarde, verlopen junkies met schotwonden en cokeneuzen veranderen, wat voor veel jolijt zorgde.

You have been bombed by the #LCF

2011-03-01T23:00:00.001+01:00

Zoals ik hier al aankondigde, zijn 2/3 van het #LCF vanavond gaan bookmarkbomben in de OBA. Een jolige fotoserie met bijschriften van onze avonturen kunt u hier vinden. Enjoy!

Project glitterschoenen!

2011-02-28T23:33:00.000+01:00

Al járen, al sinds die dingen nog 350 gulden kostten, wil ik glitterschoenen. Helemaal niet zo moeilijk om zelf te maken, maar u weet hoe dat gaat: het schiet er chronisch bij in. In het afgelopen jaar heb ik geleerd dat voor dit soort projecten maar één ding werkt en dat is zodra je iets wil doen, het meteen inplannen, (eventueel) spullen kopen en DOEN, voordat je enthousiasme verwatert en je weer in je dagelijkse blugh verzandt. Dus zodra ik deze tutorial van Jinx in the Sky zag, toog ik richting de schoenenboer, de glittertoko én de Pippoos en voilà:

Voor foto's en een korte beschrijving van het hele proces klikt u hier!

Groot nieuws!

2011-02-24T23:41:00.000+01:00

a.k.a. Een studie kiezen met Poelekie en The Big Kahuna

Als je iets nieuws met je leven wilt gaan doen, moet je 1) niet over één nacht ijs gaan en 2) je goed oriënteren en 3) eventueel de hulp van professionals inhuren. Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet alleen van de 5-jarenplannen ben, maar ook honderd jaar pieker, peins en nadenk over elke mogelijke optie, dus punt 1 was gekuffurd, zoals dat zo mooi heet in het Amsterdams.

Punt 2 bestond uit het downloaden én doorlezen van 20 pdf's studie-informatie en het maken van een voorselectie. Voor punt 3 had ik The Big Kahuna (in haar werkzame leven 10 jaar lang decaan) ingehuurd. Van haar kwamen de geweldige oneliners: "Nooit iets kiezen waar 'algemene' of 'communicatie' in voorkomt, want dat is vaag geleuter", "Doe maar geen Frans, want dan voel ik me verplicht je huiswerk te maken" en "Nee, ik dok niet opnieuw voor een filosofiestudie. Je bent nu al een onuitstaanbare betweter!".

Na pdf 14 waren we dusdanig melig dat we bedachten dat 'Algemene communicatie' dan wel de ultieme vage l*lstudie zou moeten zijn en verzonnen we vage, logisch klinkend maar inhoudelijk niets betekenende frases voor in de opleidingsinformatiepdf. Uiteindelijk hield ik 3 pdf's over en dit weekend koos ik uiteindelijk toch voor de studie waarvan ik éigenlijk in december al besloten had dat ik hem zou gaan doen...

Dames en heren LogPoeslezers, zit u er klaar voor? Vanaf september 2011 gaat deze malle katachtige weer terug naar de UvA om ~~The History of Social Theory regarding West-Aztec Underwater Basket Weaving~~ ENGELSE TAAL EN CULTUUR te studeren. Met een minor in filosofie, maar dat vertel ik The Big Kahuna zo aan het einde van het tweede jaar wel een keertje.

#LCF

2011-02-22T23:59:00.000+01:00

Hoewel ik in mijn traditionele nieuwjaarspost zei dat ik dit jaar geen projecten ging doen, ben ik in de afgelopen week redelijk enthousiast aan het craften geslagen.

Afgelopen donderdag heeft het #LCF (lesbian craft front, voor de origine van deze naam zie deze tweet. Ja, daar had u bij moeten zijn) bestaande uit @schildpad, @daphnedb en deze malle katachtige, zich bezig gehouden met het maken van boekenleggers in het kader van het bookmarkbomben!

Dit was het resultaat

Volgende week dinsdag (1 maart) gaan we op pad om ze in de OBA in boeken te verstoppen! *poinkt*

De Megagrote LogPoes Updatepost

2011-02-17T09:33:00.000+01:00

Ja, ik weet het. LogPoes is de afgelopen tijd verworden tot een "verslagjes van makeupschool & af en toe een lifeupdate"-blog, maar in het kader van "dingen zijn soms zoals ze zijn" en het het aanleren van de akseptaasie daarvan, doe ik woeste pogingen me daar niet al te veel van aan te trekken. Wat soms beter lukt dan op andere momenten, want als ik dat heel goed kon, dat accepteren, dan hoefde ik het niet te leren. En dat rijmt dan weer.

Januari was, op wat leutige momenten na, een culminatie van blegh. @schildpad merkte treffend op "January in general was not suitable for an L(og)P(oes)". Februari begon met een dierenartsbezoek in verband met Rood's jaarlijkse bronchitis. Daar bleek ook dat zijn schildklier vergroot is en te snel werkt. Ik heb ervoor gekozen om dit niet te gaan behandelen. Hij is 21 jaar oud, heeft diabetes waarvoor hij twee keer per dag insuline geinjecteerd krijgt, een hartruis die je vijf huizen verder kunt horen, chronische artritis waarvoor hij dagelijks een pijnstiller krijgt, staar waarmee je absoluut niet mag autorijden, met regelmaat buitenbakse ongelukjes en een onverwoestbaar jolig karakter, wat zorgt dat hij ondanks alles nog ronddabbert.

Zolang als hij er nog lol in heeft, ga ik door met wat ik al doe en acute problemen zoals een bronchitis laat ik natuurlijk behandelen, maar ik laat hem niet meer opereren en ga ook niet nóg een medicatieregime toevoegen aan wat hij al krijgt. Wel of niet behandelen zal, gezien zijn vergevorderde leeftijd, hooguit een paar maanden schelen in de levensverwachting en 't is keihard, maar hij moet ooit ergens dood aan gaan. Wat allemaal niet wil zeggen dat ik er niet verdrietig over ben, maar dat begrijpt u vast wel.

In joliger nieuws loste de jaarlijkse DUO/IBG-problematiek zich bijna vanzelf op, maakte ik ondanks ziekte en dankzij aanmoediging van ongeveer mijn hele twitterlijst nog nét op tijd mijn werkstuk voor school af (zodra ik het terug heb, post ik een downloadlink), ontdekte ik daardoor dat Scribus het meest geniale programma EVER is als 1) het werkt én 2) je weet wat je aan het doen bent en fröbelde ik Zinederella zine nummer 4 #keihardbeuken in elkaar, dat hier te downloaden is. En ja, er staan diverse taal-, type- en spelfouten in, maar in het kader van (daar issie weer!) het accepteren van het feit dat ik eens op moet houden Altijd Alles Perfect te willen doen, laat ik het zo. Volgende zine beter.

Zoals u weet sukkel ik al een maand of twee weer met overmedicatieproblematiek, gisteren zag ik mijn internist weer eens en we hebben gezamelijk besloten de dosering te halveren. De medicijnen waren deze keer zowaar leverbaar én voorradig, dus maandag begin ik. Succeswensen, kaarsenbranderij en gekruiste pootjes zijn van harte welkom!

Poelekie goes to makeupschool - januari

2011-01-31T23:53:00.001+01:00

Fris jaar, fris druk schema: deze maand had ik elke week les, en waren bovendien 3 van de 4 lessen een praktijkles waarbij ik een model mee moest nemen. Op 5 januari begonnen we met een theorieles hairstyling, want het is de bedoeling dat we aan het eind van de opleiding niet alleen make up kunnen aanbrengen, maar een, zoals ze dat noemen, "totaalplaatje" (haar, make up, accesoires) kunnen laten zien.

De week erop, de 12e, moesten we een model met "bh-bandje lang" haar op ongeveer 1 lengte mee naar school nemen, om verschillende kapsels op te oefenen. Ik had het geluk op twitter @contentgirl te vinden die én de juiste lengte haar had én graag naar Amsterdam wilde komen om model te zitten. Ja, da's hartje!

Natuurlijk kun je in één theorieles slechts wat basisdingen behandelen en het was dan ook grappig om het verschil te zien tussen de 'leken' en de kappers: op het moment dat ik het haar bij wijze van spreken net doorgeborsteld had, had mijn klasgenote die kapster is al een hele stellage van nephaar in haar model gevlochten. :-D

Uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar om toch een viertal kapsels te creëren en een beetje een indruk te krijgen van hoe je het recreëren van bepaalde kapsels aanpakt. Uiteraard is het de bedoeling dat ik dit buiten school nog heel veel vaker ga oefenen, dus mocht u zich geroepen voelen, u weet me te vinden!

Op 19 januari moest ik, net als de halve klas, een Aziatisch model meenemen, de andere helft nam een model met een donkere huid mee. Het vinden van een Aziatisch model was erg, erg lastig en pas op het moment dat ze daadwerkelijk de school binnen kwam lopen, wist ik zeker dat ik een model had. L. bleek een ontzettend aardig en geschikt model te zijn, waar ik 's ochtends eigenlijk zonder al te veel moeite een smokey eye look bij maakte.

's Middags oefende ik op model K. een heftige look, geschikt voor videoclips en dergelijke. Ook dit ging vlot en frustratieloos. Voor het eerst sinds ik begonnen ben, had ik het idee dat er zowaar wat schot zat in wat ik doe en dat ik begin te snappen waar ik mee bezig ben. *met z'n allen: "Yay!"*

Ondertussen had ik na weer een twitteroproepje afgesproken met @McCarmie, die op de 26e mee wilde als "model tweede leeftijd", zoals men in de biz vrouwen tussen de 40 en 65 wat oncharmant placht te noemen.

Het lastige van deze groep is, dat, los van dat de huid van een 60 jarige niet te vergelijken is met die van een 40 jarige, in de praktijk blijkt dat ook modellen van ongeveer dezelfde leeftijd er vaak totaal verschillend uitzien. De verschillen zijn véél groter dan bijvoorbeeld tussen de ene 21 jarige en de andere. Dat maakte dat ik bij @McCarmie een veel pittigere look kon doen dan bij het model dat ik daarna in mijn stoel kreeg. Het is heel belangrijk om goed naar het model dat voor je zit te kijken, flexibel te zijn en niet klakkeloos een "look" op een model te smeren.

Het derde en laatste model van de dag was een man, waar ik gezellig babbelend een natuurlijke mannenlook op heb aangebracht. Er volgde nog een korte instructie wimpers en wenkbrauwen verven (noot aan zelf: tutorial over vinden op youtube voordat je dat iemand daadwerkelijk aandoet), daarna was het tijd om de hele zooi aan make up en haarspullen weer naar huis te slepen en te gaan werken aan het boek over make up van 1920 tot nu, wat op 9 februari ingeleverd moet worden.

Poelekie ruimt op

2011-01-24T23:53:00.000+01:00

Ooit was mijn huis "een Ikea vuilnisbelt met rood en grijs" en hoewel het vergeleken bij toen nu een oase van Orde, Reinheid en Opgeruimdheid is, werd het wel weer eens tijd om alles wat nergens meer over gaat de deur uit te doen. Midden in mijn woeste opruimactie werd ik gebeld door Kattenfluisteraar T.:

Kattenfluisteraar T.: "Hoi Poes!"
Poelekie de Vries: "Hey Tomse!"
Tom: "Hoe is het?"
Poes: "Ben aan het opruimen!"
Tom: "Gaat dat een beetje?"
Poes: "Ja, hoewel ik op het moment zin heb om mijn huis in de fik te steken zodat ik in één keer van alle zooi af ben!"
Tom: "Eh, Poes..."
Poes: "Ja?"
Tom: "Je weet dat je ook gewoon je spullen in de fik kunt steken en dan naar buiten kunt dragen he?"
Poes: *brul*

Update!

2011-01-17T23:38:00.001+01:00

Even kort tussendoor, zodat we daarna weer vrolijk verder kunnen met de jolijt, de leut en de makupschoolverslagjes: na twee keer een (hilarisch!) uur met de uiterst lieve en behulpzame helpdeskmeneren van xs4all aan de lijn te hebben gehangen, is het internetprobleem vooralsnog opgelost en heb ik weer internet op mijn nieuwe computer. Daarnaast doet ook mijn vaste telefoonlijn het weer, dus ik ben (telecomtechnisch in ieder geval) weer helemaal verbonden met de wereld.

Het doen van aangifte en het regelen van nieuwe pasjes en dergelijke ging heel voorspoedig, op een wat absurdistische interactie met de postbode die mij mijn aangetekend verzonden creditcard wilde overhandigen na. Op de vraag "Mevrouw, kunt u zich legitimeren?" kon ik slechts gierend van de lach "Nee, dat kan ik niet, ik ben vorige week beroofd van mijn paspoort!" antwoorden, wat de arme man nogal in verwarring bracht. Het ding ligt nu braaf op me te wachten op het postkantoor.

In verder nieuws voor de mensen die zich verre houden van Twitter: precies een week geleden dropten The Poeticores hun demo EP "Poetry is totally punk rock", die u hier kunt downloaden. Ik vind hem bril-jant, maar ik zit dan ook in de band. Ja, dat rijmt. Veel luisterplezier!

Beroofd

2011-01-09T23:27:00.002+01:00

Zo loop ik met mijn handtas-met-mijn-hele-leven-erin in mijn ene hand en mijn Carmenset-stijltang-föhnborstels-en-andere-haarzooi-tas over de Kattenburgerbrug, zo rijden er twee heren op een scooter voorbij en weg is mijn uiltjesportemonnee met pinpassen, mijn creditcard, mijn NS voordeelurenkaart, mijn OVchipkaart, diverse andere pasjes en wel 3 hele euro contant geld, mijn huissleutels, mijn agenda, mijn paspoort, mijn rijbewijs-met-soccermomfoto, mijn al lang verlopen maar toch dólkomische Portugese identiteitskaart, mijn roze mobiele telefoon met al mijn nummers (mailt u mij uw nummers op melodica@xs4all.nl?), mijn roze fotocamera met daarop mijn huiswerk voor school, mijn paraplu, twee usbsticks, mijn agenda, mijn etui met mijn Paper Mate Phd die 5 euro kost, maar waar ik zeer aan gehecht was, mijn mp3speler met voornamelijk Fall Out Boy en My Chemical Romance die ervoor zorgt dat ik geen mensen vermoord in het openbaar vervoer 's ochtends, mijn awesome unicornpen, de limited edition oogschaduw van Aromaleigh, de lipbalsems met theesmaak die ik gekregen heb, mijn bril en dan nog dingen zoals een notitieboekje, stickers, een dictafoon van Kattenfluisteraar T., losse batterijen, een Snoopy makeupspiegeltje, etcetera. Ik neem het u overigens niet kwalijk als u bij deze opsomming spontaan aan Gerda Smit moet denken, daar had ik tijdens het schrijven ook last van.

En toen stond ik daar, om kwart voor 2 's ochtends vanuit mijn tenen te brullen op een brug. Gelukkig kwamen er toen 3 exchange students langs die me een beetje tot bedaren wisten te brengen en een stuk meegelopen zijn naar het huis van Kattenfluisteraar T., die reservesleutels van me heeft. Eenmaal daar aangekomen, deed hij gelukkig de deur open en gingen we met de taxi naar mijn huis: de dieven hadden zowel mijn adres als mijn huissleutel en ik was doodsbenauwd dat ze, gefrustreerd over hun zeer karige buit, mijn toko en mijn poezen zouden slopen. Gelukkig bleek dat niet het geval.

Nu, drie dagen later, heb ik de belangrijkste dingen alweer geregeld: er zit een nieuw slot in mijn deur, mijn pasjes zijn geblokkeerd en ik krijg aan het eind van de week nieuwe, mijn SIM-kaart is geblokkeerd en vernieuwd, ik heb aangifte gedaan bij de politie en dankzij Breyten ben ik weer in het bezit van een telefoon, een mp3speler en een fotocamera. Die overigens alle drie een upgrade zijn van de spullen die ik had (lees: I can haz smartphone!).

Morgen ga ik pasfoto's laten maken waarop ik er hopelijk niet al te erg uitzie als een terrorist, waarmee ik een nieuw paspoort en rijbewijs kan aanvragen. En overmorgen wordt hopelijk mijn nieuwe nieuwe modem geleverd, want als klap op de vuurpijl heeft zaterdag mijn oude nieuwe modem het ook nog spontaan begeven! *roept "Ho! Stop maar! 't Is genoeg!" tegen het het universum*

Gelukkig 2011!

2011-01-03T22:21:00.000+01:00

Ja, dames en heren lieve LogPoeslezers (dit moet u uiteraard met Meneer de Uil-stem lezen), het is 3 januari, wat betekent dat het LogPoesjaar begint en u getracteerd wordt op een heuse rijmelarij van het jaar. Houd u vast want het is een topper dit jaar. Bent u er klaar voor? Komtie: "Wees van jezelf in 2011!". Graag gedaan!

Hier in en om Huize Poelekie hebben we allemaal nog evenveel oren, neuzen, vingers en staarten als vóór de jaarwisseling. Wat ik tijdens de jaarwisseling deed kunt u zien bij Project 365, dat hierbij afgesloten is. Voor de liefhebber zijn er nog de outtakes: 92 foto's, het merendeel met leutige bijschriften, geselecteerd uit de 586 foto's die níet de foto van de dag geworden zijn.

Dit komende jaar doe ik geen projecten, mijn focus ligt de komende maanden op het afronden van (en slagen voor!) mijn visagieopleiding, het bijkomen van de levensveranderende gebeurtenissen uit 2010 en het bepalen van een nieuwe koers. Zodra dit concreter is, bent u de eerste die het hoort!

Afsluitende post 2010

2010-12-30T11:03:00.003+01:00

De afgelopen jaren heb ik altijd de supercorny "End of Year"-survey ingevuld, maar dit jaar heb ik daar geen zin in. De herfstigheid waar ik in september over schreef, deed rond maart dit jaar zijn intrede en is niet meer weggegaan: mijn tante uit Australië overleed, ik raakte mijn baan kwijt, aan mijn vrijwilligerswerk kwam een einde, mijn bloeddruk stortte omlaag met veel medicatiewisselellende tot gevolg, Céline bleek een maligne lymfoom te hebben waar ze aan overleed en dit zijn slechts de zaken waar ik hier op LogPoes over wil vertellen. Laten we het erop houden dat mijn leven zoals het was niet meer is en dat de toekomst die ik me had voorgesteld niet gaat komen. En dan kom je in een situatie terecht die Imogen Heap een stuk poëtischer kan beschrijven dan ik:

Everybody says time heals everything.
But what of the wretched hollow?
The endless in-between?
Are we just going to wait it out?

Aan de andere kant was het ook het jaar van een absurde hoeveelheid Uiterst Leuke Dingen: tentoonstellingen, shopdates, geweldige concerten, verjaardagsfeestjes, fijne lage bloeddrukwaardes, tv-series, boeken, John Barrowman, Posse marathons en sleepovers, het uiterst briljante Middelgrote LogPoes Theefeest, een nieuwe CV-ketel, spontane feestjes, Zinederella, zeepmakerij, the Poeticores, de geboorte van TW, Meneer de Poes die dokter werd, The Big Kahuna die met pensioen ging, de start van mijn visagieopleiding, het ontmoeten van diverse uitzonderlijk leuke nieuwe mensen (die zich vaak ook nog eens door mij lieten onderpienselen), Halloween, NaNoWriMo, Project 365 en ik weet zeker dat ik nog een boel dingen vergeet. Daarnaast bleef The Bass of Awesomeness nog steeds awesome, basles het meest briljante dat ik ooit bedacht heb te gaan doen en prijs ik me elke dag weer gelukkig dat ik het personeel mag zijn van Rood en Les-Mioux. Nou ja, behalve op de momenten dat ik hun kattenbak moet verschonen natuurlijk, maar dat spreekt voor zich.

Rest mij nog u een veilig oud & nieuw te wensen: past allen op uw vingers, neuzen en huisdieren en dan zie ik u weer traditiegetrouw op 3 januari!

Poelekie goes to makeupschool - dag 7

2010-12-21T12:57:00.002+01:00

Toen ik bruut misselijk wakker werd, dacht ik al: "Dit gaat niet goed!" en inderdaad, tegen de tijd dat ik in de bus had moeten zitten, bevond ik me semi-projectiel vomiterend in mijn badkamer... Hoewel ze op school uiterst streng zijn op te laat komen, besloot ik toch een poging te wagen en rende ik achtereenvolgens naar de bus, naar de tram en naar school, waar ik dusdanig Episch Zielig (lees: kokhalzend, huilend en amechtig hijgend) voor de deur stond, dat ik tóch binnengelaten werd.

We kregen les van de oprichtster van de school. Het leukste vond ik dat zij niet alleen de looks voordeed en het over producten had, maar het ook breder trok: de geschiedenis en ontwikkeling van visagie sinds het begin van de vorige eeuw, de invloed van kunst en maatschappelijke gebeurtenissen op looks en trends. Hierdoor was er veel minder sprake van de "paint by numbers"-sfeer van "dit spullie op die plek" die me soms doet twijfelen aan mijn geschiktheid voor het vak. Dát, en het feit dat ik geen wenkbrauwen kan tekenen, natuurlijk. ;-)

Na een uiterst leerzame les waarin we smokey eyes, een eyelinerlook, decoratief werk en ook een deel styling te zien kregen, was het tijd voor het huiswerk: we moeten elk een boek maken (70% plaatjes, 30% tekst) over de geschiedenis van de visagie van 1920 tot nu! *doet dansje* Dát was het moment waarop ik besloot op te houden met mijn gemauw en getwijfel en mijn opleiding gewoon af te maken. Zo eindigde een uiterst matig gestarte dag toch behoorlijk uitstekend!

Onderdruk

2010-12-16T21:36:00.002+01:00

IJskoude handen en voeten, niet in staat een fatsoenlijke lichaamstemperatuur te houden in een kamer van 21 graden én tegelijkertijd mild-subfebriel zijn, een vrij hevig gebrek aan Levensvreugd, zich uitend in een ergere labiele jankebel zijn dan gewoonlijk, slecht kunnen slapen, omvallen zodra ik omlaag kijk en sinds zondag die chronische misselijkheid, onafhankelijk van wel of geen voedselintake: ik wist hoe laat het was, maar ik wilde er, zelfs na "Yo, Poelekie, je weet hoe laat het is, doe er wat aan!"-gesprekken van mijn omgeving, niet aan. Wie denkt "Waarom dan niet?": zie hier, hier en hier.

Maar na gisterochtend mijn dag projectiel vomiterend gestart te zijn (het vervolg van deze dag leest u hoogst binnenkort in "Poelekie goes to makeupschool - dag 7") en vandaag ziek en slap wakker te zijn geworden, kon ik het niet langer ontkennen: yup, mijn pillen werken wat te hard en ik heb onderdruk!

In overleg met mijn dokter ga ik morgen, voor het eerst sinds 14 oktober 2008, een dag géén medicijnen innemen, in de hoop dat ik me daarna niet meer zo vaatdoekkig voel. De dokter opperde zelfs een "weekje zonder", maar dat vond ik dan weer niet zo'n denderend idee. Houdt u de pootjes gekruist dat het helpt en dat ik mijn verjaardag op zaterdag níet op Afdeling Interne hoef te vieren? Alvast bedankt! ;-D

Poelekie goes to makeupschool - dag 6

2010-12-13T20:44:00.000+01:00

Met lood in de schoenen stiefelde ik naar school: vandaag zou de dag zijn dat ons huiswerk voor het eerst voor de gehele klas besproken zou worden. Ik vermoedde dat het ook de dag zou worden waarop ik de "hoe vind je zelf dat het gaat?"-vraag zou krijgen, want het gaat allemaal nogal matig. Niet dramatisch slecht, maar wel heel veel matiger dan zou moeten. Het is ontzettend frustrerend om bezig te zijn met iets waar (al is het maar voor mijn gevoel) werkelijk nul komma nul schot in zit. Nu voelde ik me al niet bijster hoe (want extreem misselijk), wat niet erg bevorderlijk is voor de levensvreugd.

Het bleek mee te vallen: de vraag werd niet gesteld, maar ik kreeg wel een boel verbeterpunten (lees: terechte kritiek) en tips. En alsof de duivel er mee speelt: die middag lukte het me zowaar om een goede wenkbrauw te zetten! Altijd leuk voor de succesbeleving, zullen we maar zeggen. Dus nee, ook na dag 6 ben ik nog niet van de opleiding gekickt, maar de twijfels of ik hier wel mee door moet gaan worden wel per week heviger. Dat ligt overigens totaal niet aan de opleiding, maar 100% aan mij. Aan de andere kant geloof ik heilig in "bij twijfel niks drastisch doen", dus vooralsnog ga ik rustig door en hoop ik dat het bijtrekt.

Poelekie goes to makeupschool - dag 5

2010-12-06T23:51:00.004+01:00

Vandaag was de eerste dag dat de docente technieken voor zou doen op modellen van buitenaf: mannenmakeup, de 2e en 3e leeftijd (respectievelijk 40 plus en 65 plus) en de donkere huid. Voor het onderdeel mannenmakeup had ik J. weten te charteren, die als eerste een kleine twee uur door de docente onder handen genomen werd.

Ik had graag willen linken naar een hoogstwaarschijnlijk uitstekend geschreven en van (sociaal)theoretische context voorziene blogpost van J. zelf, maar zelf na drie keer vragen kwam daar niets anders uit dan: "Ahhefnuffintoséh!", dus u zult het met mijn korte uitleg moeten doen: je zit als model voor de klas, met een schoonheidsspecialistelamp op je gezicht gericht en tissues in je nek, bepienseld te worden door de ondertussen uitleg gevende docente. In de tussentijd word je door een stuk of 16 meisjes/vrouwen aangestaard. Ze stellen vragen, geven antwoorden op vragen van de docente en maken aantekeningen.

Het vreemdste vind ik zelf (ja, ook wij cursisten moeten wel eens voor de klas zitten) dat je aangestaard en van commentaar voorzien wordt, terwijl het eigenlijk helemaal niet om "jou-als-persoon" gaat: als model ben je niet meer of minder dan een object waar makeup op gesmeerd wordt en het is voor de toeschouwers eigenlijk alleen van belang dat ze goed zien welk spullie wáár komt.

Na het opbrengen van de basis zegt de docente "Kom maar een foto maken" en stormt de hele kudde naar voren om je op de foto te zetten. Ogen open, ogen dicht, van opzij. De hele kudde gaat weer zitten, de makeup wordt verder gedaan tot er weer een cruciaal punt is waarop er weer een foto gemaakt moet worden, weer die hele kudde naar voren, weer 80 keer een flits in je gezicht. En zo verder tot je "af" bent en er nog een laatste foto gemaakt wordt van het eindresultaat. Dit neemt gemiddeld een uur of twee in beslag en het went ook wel, maar ik ben altijd weer blij als het achter de rug is.

Het tweede model was de moeder van een klasgenote, op haar werden twee looks voorgedaan: de ene helft van het gezicht was de multicolourlook voor de 2e leeftijd en op de andere helft van het gezicht de look voor de 3e leeftijd. Vooral die laatste look is meer een kwestie van laten dan van doen: hoe meer makeup je op de oudere huid smeert, hoe onnatuurlijker het eruit ziet.

Na de lunch was het tijd voor makeuplooks voor de donkere huid. Ook bij dit model werden twee looks voorgedaan: een mini-smokey eye (redelijk draagbaar) en een zeer heftige look voor bijvoorbeeld een videoclip, inclusief valse wimpers en een gespraypainte decoratie op de slaap. We kregen een absurde hoeveelheid huiswerk mee en ik schafte wat makeupspullies aan om deze looks te kunnen (proberen te) reproduceren, hier op flickr kunt u zien wat ik allemaal aangeschaft heb. Over twee weken is het weer tijd voor een praktijkles, daarin gaan we eerst het huiswerk klassikaal bespreken en daarna oefenen met de wenkbrauwen (aargh, nachtmerrie!) en de lippen.

NaNoWriMo = klaar

2010-11-29T00:58:00.002+01:00

Op donderdag de 25e typte ik de laatste woorden aan NaNoWriMo 2010, maar zoals ik in mijn vorige NaNo-post schreef, was ik er al lang en breed meer dan klaar mee. Deels omdat ik mijn (emotioneel toch behoorlijk uitputtende) verhaal al afgeschreven had en deels omdat ik dit jaar helemaal niet in de NaNo-swing of things gekomen ben. De officiële kick off in Utrecht heb ik gemist wegens moe en geen zin en de bijeenkomsten in Amsterdam worden gefrequenteerd door iemand die zich op een manier gedraagt waar ik zó godsgruwelijk de fuck van krijg, dat ik na 3 weken "proberen te negeren" en 1 keer "middelhard mijn irritatie uiten", besloten heb om maar niet meer te komen zolang als zij wel komt. Voor de mensen die denken: "Hee, had jij eerder dit jaar niet iets vergelijkbaars?", het antwoord daarop is yup! Met als grote verschillen dat 1) ik de mensen van de NaNo-schrijfgroep vaak genoeg buiten de schrijfgroep om zie, 2) ik het niet drie jaar lang blijf "proberen" met absurd veel stress tot gevolg en 3) ik er een rotsvast vertrouwen in heb dat ze na november niet meer verschijnt. *doet wat kattenmagie*

Om deze post niet één grote (zoals H., mijn favoriete collega ooit, dat altijd noemt) dumper te laten zijn, hieronder een fijn lijstje bedankjes, want deze schrijftechnisch in ieder geval erg vruchtbare en mentaal flink opluchtende (dit verhaal was 13 jaar in the making!) NaNoWriMo was nooit geschreven zonder de primaire aansporing ("doe er iets mee") van EstherDo & Vrouw Polle, de "zo pak je het aan"-adviezen, de paniekbeperking en de Russian Style coaching van Jedidjah (yes, you get 10%) en het overlijden van Harry Mulisch (RIP).

Verder was de steun van (in random volgorde) alle Wrimo's op Twitter (u weet wie u bent!), Meneer de Poes, Kattenfluisteraar T., The Big Kahuna, een boel mensen die ik zomaar vergeet omdat ik tegenstelling tot voorgaande jaren geen lijstje heb bijgehouden en mijn Spotify playlists "Schrijven" en "Poelekie's Malle Mix" onontbeerlijk! Oh, en ik schijn elk jaar na afloop te zeggen dat ik het nooit meer doe, dus hierbij: ik doe het nooit meer! Dat u het even weet.

Poelekie goes to makeupschool - dag 4

2010-11-18T23:44:00.003+01:00

Dag vier alweer: een praktijkdag.

Tijdens de vorige theorieles hadden we twee looks voorgedaan gekregen: de natural look en de kayal look. Die had ik thuis op verschillende modellen geoefend en die gingen we die op school op elkaar oefenen. Ik teamde op met klasgenote P. Het werktempo werd flink opgevoerd: waar ik de vorige praktijkdag 's ochtends opgemaakt werd en 's middags moest opmaken, mochten we er deze keer per look maar 1 uur over doen. Ik zat eerst model terwijl P. de natural look bij mij deed, vervolgens deed ik de natural look bij haar. Na de pauze was het tijd voor haar om bij mij de kayal look te doen en deed ik vervolgens de kayal look bij haar.

Het bleek wel heel goed om te leren je werktijd strak in te delen en te zorgen dat je niet te lang blijft hangen op een onderdeel: ik merk dat als het aan mij ligt, ik met gemak een half uur blijf frutten aan die wenkbrauwen (niet mijn sterkste punt), maar als alles er binnen een uur op moet zitten, heb je daar geen tijd voor. Ook voor gezellig babbelen is geen tijd: het is stevig aanpoten, om maar eens een vreselijk cliché uit de kast te trekken.

We hadden deze keer les van een andere docente. Zij liep rond, gaf suggesties en deed direct correcties, in plaats van dat we eerst ons gang mochten gaan en dat de correcties vervolgens klassikaal besproken werden. Ik weet niet of dat komt omdat deze docente een andere werkwijze heeft, of dat het komt omdat dit de tweede praktijkles was: ik kan me voorstellen dat men er de eerste keer niet direct als een havik op wil zitten. In ieder geval bleek ik het niet zo godsgruwelijk beroerd te doen als ik wel dacht dat ik het deed.

Dat gevoel dat ik er werkelijk niks van bak en dat er nul komma nul schot in zit, is iets wat ik tot nu toe altijd gehad heb als ik aan iets nieuws begin. Het is deze keer alleen wat hardnekkig: ik heb minstens één keer per week een nachtmerrie dat ik van school getrapt word wegens nul talent (niet dat dat kan overigens) en ik heb bij vlagen spijt dat ik eraan begonnen ben. Hopelijk komt het moment waarop alles klikt (wat uiteindelijk ook altijd komt, vroeger of later) snel. In de tussentijd zucht ik af en toe diep, maar piensel ik stug door.

NaNoWriMo week 2

2010-11-14T21:16:00.001+01:00

"Hell week", volgens sommigen. Ik had nergens last van: de schrijverij vlotte gestaag, en ook de pijnlijke, moeilijke stukken kreeg ik uiteindelijk op papier. Over de kwaliteit van de schrijverij kan ik op dit moment weinig zeggen, ik zit er ten eerste te veel bovenop en ten tweede heb ik niets meer teruggelezen. Waar ik in voorgaande jaren teruglas en mijn verdere schrijverij daarop liet volgen, heb ik dit jaar een lijstje met onderwerpen waarover ik moet schrijven en een lijstje met de volgorde waarin het geschreven moet worden. Dit is dan ook de eerste keer dat ik een min of meer chronologisch verhaal heb, dat ook in die volgorde geschreven is. Ook best bijzonder om eens mee te maken, van a naar z schrijven.

Ik zou echter mijn ZeurPoezige™ zelf niet zijn als ik geen probleem had: ik zit nu op 31.000-zoveel woorden en ik ben klaar met mijn verhaal. Meer dan klaar eigenlijk. En dat bedoel ik deze keer eens niet op de "ik ben het zat"-manier, maar letterlijk: het verhaal staat er. Ik heb alles opgeschreven en dit is versie één. Meer is er niet gebeurd.

Nu vraag ik me af wat ik verder moet: ik heb geen zin om zoals in voorgaande jaren semi-filosofische beschouwingachtige onzin neer te pennen om maar aan de 50.000 woorden te komen. Aan de andere kant denk ik niet dat ik nog iets kan toevoegen aan de versie van het verhaal zoals het er nu staat: natuurlijk wordt er nog aan toegevoegd, maar dat is herschrijf- en puzzelwerk.

Ik zou natuurlijk ook kunnen besluiten een ander verhaal te schrijven, maar ik heb weer eens geen idee wat. Dit is duidelijk zo'n moment dat ik wilde dat ik in staat was fictie te schrijven, maar helaas. Ik overweeg dan ook serieus om voor het eerst in mijn NaNo-carrière de handdoek in de ring te gooien en ermee te nokken. Ik ga er maar eens een nachtje over slapen.

Poelekie goes to makeupschool - dag 3

2010-11-11T13:13:00.000+01:00

Deze les was weer een theorieles. Een klasgenote werd door de docente opgemaakt in twee verschillende looks: 's ochtends werd stap voor stap de natural look (denk bruidjes) uitgelegd en kregen we ook wat tips over bijpassende styling (haar en accesoires). 's Middags werd een wat extremere kajal look (voor catwalkshows) voorgedaan en kregen we uitgebreide uitleg over de verschillende correctietechnieken voor de ogen: diepliggende ogen maak je, zelfs binnen een standaardmakeup, anders op dan bijvoorbeeld ver uit elkaar staande ogen. Het huiswerk voor de komende twee weken was het oefenen van deze twee looks. De eerstvolgende les gaan we 's ochtends de natural look op elkaar oefenen en 's middags de kajallook, die dan ook uitgebreid wordt.

Buiten was het verschrikkelijk wisselvallig weer, wat duidelijk zijn weerslag had op de klas: om de haverklap liet iemand iets vallen (pen, klapper, makeup, fotocamera) en we waren verschrikkelijk onrustig. Daarnaast is het leuk om te merken dat iedereen langzaam maar zeker wat "losser" wordt: in het begin keek iedereen de kat wat uit de boom, nu wordt er uitgebreid met elkaar gepraat (ook over serieuze onderwerpen) en is men erg behulpzaam onderling. Ook de verzuchting van verschillende klasgenotes dat het ze niet heel makkelijk afgaat, vind ik erg geruststellend, want bij vlagen (vooral als ik die @#$% wenkbrauw er na 4 keer nóg niet correct op heb weten te kalken) vraag ik me wérkelijk af waar ik aan begonnen ben. Geheel gerustgesteld dat dit volkomen normaal is in deze fase van het leerproces, schafte ik weer een gezinsverpakking Hoogst Noodzakelijke Makeup (wimperstukjes, wimperlijm, glitters en plakspul om die glitters mee vast te zetten) aan en ging vervolgens op jacht naar warme thee bij Metz & co.

NaNoWriMo week 1

2010-11-08T12:08:00.000+01:00

Weken, zo niet maanden liep ik te twijfelen of ik dit jaar weer mee zou doen aan NaNoWriMo, of "Elk jaar hetzelfde gezeur" zoals The Big Kahuna het noemt. "Geen zin", "Niks te melden" en "NaNoWriMo is stom!" waren mijn (overigens uitstekende!) argumenten. Hoewel, niks te melden: er is wel 'iets' waar ik al 13 jaar mee rondliep, maar waar ik niet van zag wat ik er precies mee moest doen en al helemaal niet hoe.

Gelukkig zijn er dan andere mensen die je respectievelijk vertellen dat je er 1) wat mee moet doen en 2) hoe je dat dan het beste aan kan pakken. Ik probeerde er nog onderuit te komen door te stellen dat dit een verhaal is dat éigenlijk door Harry Mulisch geschreven moest worden: hij is een kei in de ellipsen en het beschrijven van de grijsnuances en het onuitgesprokene. Althans, in De Aanslag deed hij dat uitstekend. Maar goed, met 3 dagen voor de start van NaNoWriMo en mijn niet heel ver reikende contacten hield ik er rekening mee dat ik het toch zelf zou moeten doen.

En inderdaad, op zondagochtend de 31e kreeg ik een smsje:"Je zult je boek zelf moeten schrijven. Mulisch is gisteravond overleden". Dus na een uiterst geslaagde Halloweenparty zette ik, in het gezelschap van twee andere pyjamadragende NaNo-ers met elk een bak thee voor de neus, mijn Alphasmart aan en begon ik met tikken. Ondertussen ben ik 1 week en zo'n 17.000 woorden verder en het is heel anders dan andere jaren: ik heb 1 verhaal en dat vertel ik van a tot z. Natuurlijk verspring ik af en toe ("Oh ja, dat moest daar"-style), maar mijn gewoonlijke hak-tak-all-over-the-place qua zowel onderwerpen als tijd is deze keer volledig afwezig. Heel interessant! Ik ben benieuwd hoe de volgende week gaat zijn!

Poelekie goes to makeupschool - dag 2

2010-11-02T22:42:00.000+01:00

Terwijl ik een tas vol makeup, een grote handtas en een paraplu richting school zeulde, realiseerde ik me dat ik weer eens een 'sleepberoep' had uitgezocht: na o.a. carrières als Montessori-kind, kunstschaatster, balletmiep en dossiersleepster, eh, coördinatrice werkgroepen zeul ik tegenwoordig óf met een basgitaar óf met een tas met daarin twee keer mijn maand huur aan makeup. Geen wonder dat ik zonder regelmatig chiropractorbezoek niet normaal kan lopen... Mijn hele leven sleep ik al met zooi: het zou me niet verbazen als mijn grafschrift "She schlepped shit" wordt.

Op school viel ik middenin een gesprek over opgevoerde scooters, toevallig een van de weinige onderwerpen in de wereld waar ik werkelijk NIETS vanaf weet, en dat terwijl ik nog wel speciaal naar "Oh Oh Cherso" had gekeken om mee te kunnen babbelen.

We werden opgedeeld in duo's en na een uiterst gezellig kletsgesprekje met mijn klasgenote N. die mijn nieuwe held is omdat ze elke ochtend om 5(!!!) uur begint met werken, gingen we de technieken die we geoefend hadden op modellen nu op elkaar oefenen. De resultaten werden voor de klas besproken en we kregen uitleg over diverse correctietechnieken: vooral van de illuminator om foundation lichter mee te krijgen werd ik erg gelukkig, want mijn eerste modellen hadden ná foundation helaas een hoog oompa loompa-gehalte. Ook werd ons huiswerk gecorrigeerd en werd ik, ondanks mijn bange vermoedens, niet per acuut van school getrapt wegens "nul talent". Waarmee natuurlijk niet gezegd is dat dat niet alsnog kan gebeuren, maar deze keer zat ik in ieder geval nog goed. We kregen nieuw huiswerk op en om 16:30 sleepte ik mij, mild uitgeput, weer een weg naar ~~huis~~ de Poeticores-repetitie.

Een kleine maand in het leven van een LogPoes

2010-10-26T23:57:00.011+02:00

Eigenlijk, éigenlijk heb ik een hekel aan dit soort posts, maar na 23 dagen blogstilte kan ik volgens de eekhoorns "niet zomaar een leuterverhaaltje ophangen alsof je hier gisteren nog rondhing. Da's onbeleefd!", dus vandaar een puntsgewijs lijstje:

- Ik fröbelde een heus zine (met contributies van diverse anderen en onder eindredactie van J.) over NaNoWriMo in elkaar dat hier gedownload kan worden.

- Mijn kojntfrojnt (tevens Zinederellapartner) Daphne en haar Baardmans kregen een TroelieWoelie! *poinkt*.

- Meneer de Poes is nu in het bezit van een charmant papiertje dat verklaart dat hij Echt Officieel Dokter is, dus echter dan dit wordt het niet. Mocht u nog wat "vindt vlotjes een prettige baan"-vibes hebben, dan bent u meer dan welkom om die zijn kant op te sturen, want solliciteren is, zoals u waarschijnlijk weet, vaak Episch Stom.

- Met de terugkeer van het pantyweer zijn ook mijn baslessen weer begonnen, ik verken momenteel de rock & roll en dan meer specifiek All Shook Up van Elvis.

- The Poeticores schreven zowaar een heus nummer dat ze binnenkort misschien nog écht gaan opnemen en repeteren braaf iedere week. Het moment dat ik het daadwerkelijk aandurf een basnoot aan te slaan tijdens een repetitie nadert. Echt waar.

- Mijn jurkenobsessie nam dusdanig obsessieve vormen aan dat ik me vér buiten de Ring A10 begeven heb voor de aanschaf van een jurk of 2. En een paar bril-jante schoenen, hier te zien.

- Ik bracht een zondag door in het uitstékende gezelschap van Esther (aan wie we hier in Huize Poelekie stug blijven refereren als "Esther Webble") en Vrouw Polle. En Pip natuurlijk!

- Eindelijk viel de Lush winterproductenparty eens op een dag dat ik níet iets anders gepland had, waardoor ik me nu al twee dagen lang heerlijk met Snowfairy gewasseh wasseh heb! Over wasseh wasseh gesproken: de LogPoesZepen yummy tigerlily soap en de F*cking Hipster cherry cola soap zijn in de testfase! *spannuuund*

- Ook ging ik weer naar school (verslagjes daarvan volgen deze week nog!) en pienselde daarnaast nog een model of 6 onder.

- En last maar zeker niet least: The Big Kahuna ging met pensioen (en kreeg voor haar afscheid een heus improv-praatje van mij) en gaat zich vanaf nu alleen nog maar bezighouden met studieboekschrijverij!

Poelekie goes to makeupschool - dag 1

2010-10-03T23:57:00.001+02:00

Na op dinsdag uitgebreid uitgewaaid te zijn in Bergen aan Zee, stond ik woensdagochtend (22 september 2010) fris en fruitig op, pakte mijn schrijfblok, kleurpotloodset en pluizige eenhoornpen en nam de bus & tram richting school voor De Eerste Schooldag.

Gek genoeg was ik, in tegenstelling tot bij mijn vorige eh, 12 Eerste Schooldagen, niet mild-hysterisch, maar slechts lichtelijk nerveus. Eenmaal binnen schudde ik diverse handen, dronk ik wat thee zonder over mezelf heen te morsen en zocht ik een plekje uit, rechts op de tweede rij. De docente stelde zich voor, deed een aanwezigheidsturf/voorstelrondje en begon met de les.

De opleiding (die eens in de twee weken is) wisselt theorie en praktijk af: de ene week wordt de theorie besproken en door de docente voorgedaan. Het is de bedoeling dat je thuis gaat oefenen op je slachtoff... eh, modellen en daarvan foto’s van maakt die je inlevert als huiswerk tijdens de eerstvolgende les. Je oefent de look dan ook nog een keer op een klasgenote en zij op jou. De les daarop krijg je nieuwe theorie.

Omdat dit de eerste les was, moest het makeuppakket aangeschaft worden (voor de inhoud van het pakket zie hier), wat in de pauze tot een uitgebreide wandeltocht naar de pinautomaat op het Johnny Jordaan- én het Leidseplein leidde. Altijd geweten dat het feit dat ik in Amsterdam woon en er de weg ken handig zou zijn! ;-)

Rond half 5 verliet ik, mild-gaar van alle indrukken, met makeuppakket, een flink pak aantekeningen en meerdere voorbeeldfoto’s het pand.

Het reilen en het zeilen

2010-10-02T23:38:00.000+02:00

Jawel, vanavond bakte ik mijn eerste spruitjestaart van het seizoen, wat betekent dat het hier in Huize Poelekie nu Echt Officieel Herfst is. De maand september was een wervelwind én achtbaan ineen: aan de ene kant was er het algehele gevoel van herftstigheid en het verdriet over het overlijden van Céline, aan de andere kant werd Meneer de Poes eindelijk dokter, had ik een werkelijk absurde hoeveelheid dates/meets/hangouts/feestjes/bioscoopbezoekjes/shows met eh, iedereen en bleek ik plots in een band(!!!) te zitten. Mijn contributie heeft zich tot nu toe beperkt tot het maken van broodjes ("Dude, do you want f*cking avocado on your broodje, or what?") en het, onderwijl met mijn voeten op het bureau uitgestrekt Fokke en Sukke lezend, geven van feedback, maar het schijnt de bedoeling te zijn dat ik op een gegeven moment daadwerkelijk wat basnoten aan het geheel ga toevoegen.

In ander nieuws: mijn visagieopleiding is begonnen. Na lang wikken en wegen heb ik besloten voorlopig géén extra weblog aan te maken voor mijn avonturen in makeupland. De opleiding is momenteel 1 keer per twee weken, dus u hoeft niet bang te zijn voor een overload aan makeupgeneuzel. Het verslag van de eerste lesdag gooi ik morgen online.

In oktober beginnen traditiegetrouw ook de voorbereidingen voor NaNoWriMo. Ik ben er nog niet over uit of ik daadwerkelijk ga schrijven (laat staan wát ik ga schrijven), maar uiterst binnenkort (lees: deze week) verschijnt er een Zinederella-zine over NaNoWriMo, uiteraard plaats ik de downloadlink t.z.t. ook hier op LogPoes.

Dingen die logischer zijn als je ze snapt

2010-09-13T23:05:00.000+02:00

Een lijstje, gevonden in mijn map "Schrijverij diversen":

- De band heet niet Sense of Fail, maar Senses Fail;
- Mos Def is kort voor Most Definitely;
- Take me out van Franz Ferdinand gaat helemaal niet over een nerd die teveel Quake 3 speelt en nooit een date met een mede-LANner kan scoren en daarom smeekt om mee uit genomen te worden voor een verzetje.

Dat u het even weet.

Mijn BFF

2010-09-12T22:00:00.000+02:00

Het leven post-Céline komt weer langzaam op gang: Kattenfluisteraar T. is naar Florence vertrokken voor een weekje welverdiende Niet Hier tijd en ik ruim mijn huis & computer(bestanden) op. Tijdens het overzetten van mijn foto's van mijn camera (ja, ik had nog foto's van Parijs vorig jaar op mijn camera staan!), kwam ik dit hilarische filmpje tegen, geschoten op 10 juni jl., wat hopelijk voor eens en voor altijd duidelijk maakt waarom Kattenfluisteraar T. mijn BFF is:

Céline Poes (gastlog Kattenfluisteraar T.)

2010-09-07T16:11:00.001+02:00

Ergens in augustus 1999 was ik, na een bezoek bij Poelekie, via het trappenhuis op weg naar mijn kamer in hetzelfde complex, toen ik nest luidruchtige katten hoorde. Het geluid bleek geproduceerd door een enkel klein poesje op een van voedsel en gezelligheid verstoken balkon, direct boven de entree van het complex. Gedumpt. Met behulp van een stoel kreeg ik haar, nadat ze eerst speels naar mijn handen gehengeld had, te pakken en belandde op mijn schouder, waar ze haar eerste kopje - al even knoerthard als haar stem - aan Poelekie uitdeelde. Omdat het laat op de avond was en Poelekie al ruim in de poezen zat, kon het 6 weken of zo oude beestje voorlopig in mijn studentenkamer terecht, in ieder geval tot we een ander huis voor haar gevonden hadden of haar naar het asiel zouden brengen - een voornemen dat al verdampt was voor het was uitgesproken.

Céline koos haar naam uit de twee mogelijkheden die we haar voorlegden, er kwam een echte kattenbak in plaats van de wasteil met grind en in de loop der jaren (vooral nadat een zogenaamd allergische trut eindelijk opgerot was) veroverde ze de woonkeuken, balkon en de harten van de medebewoners. Ze bleek een uitstekende muizenvanger en zuinig op haar speelgoed, zodat ik menigmaal een muis, moegespeeld, naar de volgende wereld moest helpen. Van honden die op bezoek kwamen was ze niet onder de indruk, maar de schoonmaakkarretjes van de gemeente vond ze wel wat eng.

Ik had het zo met haar geregeld dat wanneer ik haar voor de tweede keer van tafel haalde als ik bijvoorbeeld aan het eten of typen was, zij dat ook accepteerde en wanneer ze aangehaald wilde worden, hoefde ze maar te mauwen en dan werd ze geaaid. Zo voorkwam ik buitensporig gebedel en gemauw om voer. Op een vroege sterilisatie (na een periode pillen om haar krolsheid te onderdrukken) en wat tandsteen na, waarvoor ze speciaal voedsel kreeg, was ze kerngezond. Vooral in tijden van tegenspoed was ze een grote troost en ik heb meer dan eens tegen mezelf gezegd dat ik toch íets in dit leven goed gedaan moet hebben, dat ik mocht samenwonen met zo'n leuke poes.

Enige tijd geleden werd bij een biopt een maligne lymfoom bij haar vastgesteld, met zeer slechte prognose. Omdat chemotherapie geen reële optie was, werd ze de laatste tijd opgepept met prednison, een wondermiddel dat de tumoren tijdelijk kon onderdrukken, maar niet genezen. Gisteren bleek de prednison niet langer effectief. Vandaag rond half twee hebben Poelekie en ik haar laten inslapen.

Céline Poes juni 1999 - 7 september 2010

Herfstig

2010-09-06T23:57:00.000+02:00

Na de zeeprebatchsessie van vanmiddag lagen Kattenfluisteraar T. en ik op zijn bed wat uit het raam te staren, onderwijl pratend over de herfstigheid* die onmiskenbaar ingetreden is de laatste paar dagen: het feit dat alles waar je aan gehecht bent, verdwijnt of op zijn einde loopt, zonder dat je daar iets aan kunt doen.

Het meest acute, definitieve en verdrietige voorbeeld hiervan is de snel progressief wordende kanker van Céline. Zelfs onder twee Prednisonpillen per dag gaat ze, na een kleine opleving vorige week, zienderogen achteruit. Tom heeft dan ook besloten dat hij morgen de dierenarts gaat bellen om een afspraak te maken voor een roze spuit, zoals dat eufemistisch heet.

*Muzikaal (niet tekstueel overigens) zou dit de definitie van die herfstigheid zijn:

Productief

2010-09-01T23:55:00.001+02:00

Hoewel ik nog steeds met blote pootjes rondbanjer, nog geen deken gekocht heb en ook nog geen spruitjestaart gemaakt heb, is september vandaag toch echt begonnen. Uit mallotig bijgeloof durf ik verder niets over september te zeggen, dus dan maar een kleine update over het reilen en zeilen hier in en om:

Eerst maar even het kattennieuws: Céline Poes zit tegenwoordig op een dubbele dosering Prednison en had vandaag een uitstékende dag. Ook kregen we maandag van de dierenarts bevestiging dat Rood NIET dementerend is, maar gewoon bitter weinig ziet, wat zijn buitenbakse plastechnische ongelukjes verklaart. Nu hij een andere kattenbaksetup heeft, gaat het weer prima.

In ander nieuws: de zeep is nog steeds rijpende. Voor mijn gevoel al 3 maanden, maar volgens de kalender pas 3 1/2 week, dus die moet nog eventjes. Verder ben ik helemáál niet ongeduldig! ;-)

Verder ben ik deze week absurd productief: op maandag maakte ik Zinederella zine nummer 2 - Crush af (hier, hier of hier te downloaden)* op dinsdag kreeg ik het voor elkaar mijn belastingen zowaar 6 uur vóór 1 september in te sturen (nieuw record!) en vandaag stond ik zowaar na 6 uur slaap op, werkte mijn halve to do-list weg, maakte mijn huis schoon, ging naar het postkantoor én de Natuurwinkel! Ja, ik sta er zelf ook versteld van. Mezelf kennende zal ik binnen de kortste keren weer aan het duwen, trekken, slepen zijn, dus ik geniet er maar van zolang als het duurt! *ruimt stapel administratie weg*

Zine nummer 1 - Vergaderen kun je hier, hier of hier downloaden.

Referentiekader

2010-08-24T23:12:00.000+02:00

Vandaag kwam ik in het American Book Center onderstaand, in het echt felroze, boekje tegen en ik vroeg me af waarom je in piepsnaam een 5 year memory book wilt bijhouden over mama's cokeverslaving...

Never a chill moment

2010-08-14T00:43:00.000+02:00

Hoe hoog, laag, breed, smal ik ook was, welke kleur van de regenboog mijn haar ook had en of ik nu gekleed was als een brave secretaresse of als een freak bitch from hell: nooit, maar dan ook echt nooit had ik last van wat sommigen "sjans" noemen. Zelf noem ik deze "sjans" liever wat het is: ongewenste, agressiefmakende, mannelijke aandacht.

Een paar weken geleden liep ik over straat: zonnebril op, mp3-speler in de oren, hoodie omhoog en mijn snoet in mijn mild-sikkeneurige neutraalstand. Plots stond er iemand in mijn blikveld die wat tegen me aan leuterde. Ik negeerde hem volkomen en liep door, tot hij met zijn armen begon te zwaaien en ik dacht: "Hij doet wel héél erg zijn best om mijn aandacht te trekken, misschien is het nood!". Ik zette mijn mp3-speler uit en vroeg wat ik voor hem kon doen. Er kwam een heel verhaal over dat hij me had zien lopen en dat ik zo'n mooi gezichtje had en dat hij me gevolgd was en hoe ik heette en waar ik woonde en bla en klets. Van de Protip "probeer, als je een wildvreemde die je aantrekkelijk vindt aanspreekt, niet binnen 3 zinnen als een stalker ass psycho over te komen" had hij duidelijk nog nooit gehoord. Ik heb hem een prettige dag gewenst en ben doorgelopen, dat was het einde van deze bizarre conversatie. Bang was ik niet, ik was vooral verbaasd en ook lichtelijk geïrriteerd: zelfs als je slechts een bivakmuts verwijderd bent van full blown terrorist attire, laten mensen je nog niet met rust. Ongelooflijk, hoe dik die gewapend betonnen plaat is die sommigen voor hun kop hebben.

Twee weken daarna, toen ik terugliep van een avondje film met Tha B-Man, werd ik achtereenvolgens nageroepen ("Hey, lekker mokkel!") door een groep jongens van hooguit begin twintig, stopte twee straten verder een politieauto om te vragen "of het wel gaat, meisje" en kwam er wéér een straat verder een malloot op een fiets voorbij die tegen me aan begon te zwammen in de hoop minstens smooches van me te krijgen! Was ik op dat moment vooral verbijsterd door de politieauto (in 14 jaar midden in de nacht door Amsterdam lopen, is er nog nooit een politieauto voor me gestopt!), eenmaal malloot-vrij thuis aangekomen dacht ik slechts "WTF?!".

Maar toen ik deze week achtereenvolgens opgewacht(!!!) en be-"schatje" werd aan het einde van de brug door een mij net daarvoor gepasseerde "flirtende" griezel, bij mij om de hoek iets van "lekker ding" toegevoegd kreeg door weer een andere malloot én er een eikel in een auto éérst naar mij toeterde en me vervolgens ranzig aankeek, werd ik kwaad. En toen ik dacht aan alle dames die dit soort ongein al jaren over zich heen krijgen en daar misschien zelfs bang van worden werd ik razend. Zo ontzettend razend, dat ik besloot dat de eerstvolgende die het gore rimboe oerlef had om me op dergelijke wijze lastig te vallen de volle laag zou krijgen: een uit mijn tenen geschreeuwd "Sit on my d*ck, *sshole!"* En inderdaad, toen ik later die avond terug naar huis stiefelde, zag ik in mijn ooghoeken iemand die aanstalten maakte om tegen me te praten... en die vervolgens zijn mond hield.

De rest van de weg stampte ik woest, in mijn hoofd "Sit on my d*ck, *sshole" als mantra herhalend, langs de nu uiterst zwijgzame "Lekker mokkel"-roepers van de week ervoor en langs een politieauto die niet stopte, naar huis. En nee, er werd ook niet naar me getoeterd. Jammer alleen dat dat uiterst sympathiek ogende meisje dat me tegemoet kwam nu wat angstig mijn kant op keek. Je kunt niet alles hebben, blijkbaar.

*Met dank aan Greenberg

8 jaar LogPoes!

2010-08-12T18:15:00.000+02:00

Het moet niet veel gekker worden! :-D Voor het hoe & het waarom verwijs ik u graag naar mijn uitgebreide post van vorig jaar. Zelf ga ik met Tha B-man naar Greenberg. Ben benieuwd!

Z-day

2010-08-07T23:26:00.002+02:00

Vandaag was het EINDELIJK zo ver: met twee op donderdag gescoorde potten Crisco in een zakje (de natronloog had ik afgelopen maandag al gevonden bij het Kruidvat) reisde ik in de stromende regen af naar Huize Kattenfluisteraar T. voor Het Maken Van De Zeep. Na een korte tussenstop bij de Appie voor wat hapjes sleepte ik mezelf, mijn handtas, mijn plu en de hapjes de trap op, waar ik enthousiast begroet werd door een zich significant beter voelende Céline. De Kattenfluisteraar zelf was nog niet zo lang wakker, dus die moest eerst even van hapjes voorzien worden.

Na deze lunch gooide ik mijn recept door de zeepcalculator en deden we verwoede pogingen om 187.44 gram uit te meten op een keukenweegschaal die maten in 20 gram aanduidde... Vervolgens deed ik een veiligheidsbril op & handschoenen aan en mikte die (ongeveer) 187.44 gram in 501.6 gram demineraliseerd water en inderdaad: het werd be-la-che-lijk heet: 83 graden Celsius! Terwijl het mengsel in het open raam afkoelde mat ik de oliën af en zorgde ik ervoor dat ze smolten (magnetron FTW!) en hielp de Kattenfluisteraar mij enorm door de bakvormen met bakpapier te bekleden.

Fast forward het moment waarop de gesmolten oliën en natronloogoplossing op identieke temperatuur én met elkaar gemengd waren: Het Grote Roeren kon beginnen! Volgens het boekje zou na een minuut of 15 "trace" ontstaan, het moment waarop de zeep gevormd wordt en in de mal gegoten kan worden, "vergelijkbaar met het moment waarop er schuimpieken ontstaan in geklutst eiwit". Na een uur om toerbeurt roeren zag het spullie er nog steeds hetzelfde uit en begon de moed me wat in de schoenen te zakken met een kleine frustratiehuilbui tot gevolg. "Frustratie is essentieel in het creatieve proces!" zegt Non-Spotter en ze heeft gelijk: de Kattenfluisteraar besloot het mengsel in een koudwaterbad te doen en nogmaals flink te roeren met als gevolg de langverwachte trace! Na een knuffel en een vreugdedansje goot ik snel de zeep in de mal en kon Het Maken Van De Zeep als een succes beschouwd worden! De komende weken moet de zeep uitharden, maar zodra hij klaar is, bent u uiteraard de eerste die het hoort!

ETA: kiekjes hier!

Update Céline: uiterst slecht nieuws

2010-08-04T21:36:00.000+02:00

Toen ik vanmiddag, na mijn onthechting, bij fris-nieuwe-baan-hebbende Kattenfluisteraar T. zat, ging zijn telefoon. Het bleek de dierenarts, die de uitslag had van het biopt van Céline: maligne lymfoom, uiterst slecht nieuws dus.

Vanaf morgen begint zij met een palliatieve kuur Prednison en de verwachting is dat zij nog 6 tot 8 weken te leven heeft. Uiteraard is Tom uiterst verdrietig door dit misschien niet geheel onverwachte, maar er desondanks toch hard inhakkende nieuws. Céline zelf is momenteel wat ziekig en heeft wat moeite met eten, hopelijk zal ze zich onder de Prednison, al is het maar tijdelijk, een stuk beter voelen.

Geobzeepdeerd

2010-07-31T00:37:00.000+02:00

Voor wie denkt "Goh, dat zeepmaken lijkt mij ook een ontzéttend leuke hobby!" een tip: begin er niet aan. Nee, dit is geen poging tot potentiële concurrentieontmoediging, maar een waarschuwing vanuit mijn tenen. Het begint met een boekje, een weblog of een youtube-filmpje: "Goh, zeep maken, wát een leuk idee!" en voor je het weet beheerst het je gedachten. Elke cakevorm of plastic bak is een potentiële mal voor zeep, geen geur- of kleurstof is meer veilig en op het moment dat je geen HEMA in kunt lopen zonder wéér een loogbestendige spatel te kopen, weet je dat het een feit is: je bent verslaafd aan het concept "zeep maken".

Tenminste, zo verging het mij de afgelopen weken. Vandaag zou dan eindelijk, éindelijk Z-day zijn: na leegkopen van de halve HEMA, een kwart IKEA en de rest van de benodigde spullies gescoord te hebben bij respectievelijk de Appie, de Chinese supermarkt én Betsies kookwinkel in Utrecht, moest er alleen nog natronloog gekocht worden en konden we aan de slag. In elke manual die ik las over zeep maken stond ergens onderin het lijstje cakevormen, au bain marie-pannen, loogbestendige bakken, spatels, doekjes, handschoenen, veilgheidsbrillen, frituurthermometers en John Barrowman-mag-weten-wat, bijna als p.s. de zin: "Ook heb je natronloog (natronhydroxide) nodig. Dit kun je kopen bij elke bouwmarkt of apotheek". Waarom men er collectief voor kiest om de gevaarlijkste en (op een gedeelde eerste plaats met de vetten) belangrijkste stof voor het maken van zeep in een frommelzinnetje onderaan te zetten was mij een raadsel.

Wat echter het grootste raadsel bleek, was waarom dit spul blijkbaar "nergens" (lees: 3 drogisten, 1 apotheek en 1 doe-het-zelf-zaak) in de schappen stond, en ik zodra ik vroeg of ze het hadden, aangekeken werd alsof ik een Heuse Echte Terrorist was. Een rondje google gaf het antwoord op beide vragen: herinnert u zich nog die rage van de Crofty-bommen, een paar jaar geleden? Eén keer raden waar die van gemaakt worden...

Kortom: de komende week moet ik ergens een toko vinden die wél natronloog verkoopt, want als ik niet binnen afzienbare tijd zeep in elkaar flans, word ik wappie en da's niet goed voor de bloeddruk. The Big Kahuna gaf nog de tip: "Neem een paspoort mee!". En hoewel ze het niet létterlijk als 1 bedoelde, laat ik de ander voor de zekerheid toch maar thuis. ;-)

Don't call it a comeback

2010-07-26T23:11:00.000+02:00

Kent u dat? Dat u in uw bed ligt en dat er dan een eekhoorn met een bril en een klembordje voor uw geestesoog verschijnt die zegt: "Luister eens, Poelekie, 't is allemaal leuk en aardig, maar eh... LogPoes?". Waarschijnlijk niet, want u heet geen Poelekie, heeft geen weblog genaamd LogPoes en al helemáál geen eekhoons in uw kop, maar u kunt zich er waarschijnlijk wel iets bij voorstellen. Gek genoeg werkt het zo dat hoe minder ik iets doe, hoe hoger de drempel wordt om weer opnieuw te beginnen en hoe meer moeite het kost om me in gang te zetten. Dat verklaart ook meteen waarom ik vroeger (pre-vaatwasser) 3 weken lang de afwas liet staan, maar dat geheel terzijde.

Aangezien een update over wat ik allemaal uitspook óf weer zo'n dodelijk saai "en-toen-en-toen"-verhaal wordt óf een onsamenhangend vage anecdote met als slotzin "Kortom, u had erbij moeten zijn!", zal ik me beperken tot wat concrete zaken die mogelijk interessant zijn en/of van belang zullen zijn op de langere duur:

Het (uiterst) verdrietige nieuws eerst: zoals de mensen op Twitter en/of de mensen die mijn Project 365 volgen al weten, zijn bij Céline Poes, de kat van Kattenfluisteraar T., een aantal tumoren in de maag aangetroffen. Er is een bioptie verricht en de uitslag daarvan volgt over 2 weken. Céline maakt het naar omstandigheden meer dan uitstekend, maar het zijn en blijven onzekere en bange dagen. Wordt uiteraard vervolgd.

In vrolijker nieuws: ik werk hard aan mijn transformatie tot Uiterst Cool Nerdy Persoon (UCNP). Behalve dat ik éindelijk Doctor Who snap én me voorzichtig aan het verdiepen ben in de wereld die Snog, eh, Torchwood heet, heb ik in 5 dagen tijd 22 afleveringen The Vampire Diaries (Thanks, Julia!) én het hele seizoen Be Good Johnny Weir bekeken. Ik ben nog niet op het punt dat ik hele dialogen kan citeren (heb ik overigens nooit gekund, behalve van Grease dan, maar die heb ik 56 keer gezien), maar ik vond het al best een prestatie. Verder wijd ik me sinds kort samen met Non-Spotter (en met medewerking van lieve mensen die artikelen schrijven!) aan de schone kunst van het zines maken (binnenkort links naar hoe en waar deze te lezen zijn) én ga ik me deze week nog storten op het maken van zeep. Mocht ik het voor elkaar krijgen om mezelf niet in de fik te steken en iets te produceren wat op een zeep lijkt, dan bent u de eerste die het ziet. Beloofd!

Vorderend

2010-07-12T23:29:00.002+02:00

Nu de CV-mannetjes ook hun werkzaamheden bij de buren hebben afgerond en iedereen in het pand weer heerlijk onder zijn eigen douche kan douchen, begint het leven hier in en om Huize Poelekie weer wat minder op een gezellige camping te lijken. Hoewel het allemaal uiterst soepel en makkelijk verlopen is, heb ik grenzeloze bewondering voor mensen die anderhalf jaar in een verbouwing kunnen zitten zonder, om het in mooi Amsterdams te zeggen, on a killing spree te gaan. Maar goed, het is fijn te weten dat ik twee weken prima trek, want er staan nog een aantal dingen op de lijst die gedaan moeten worden, waaronder met stip een nieuwe vloer in de woonkamer en met superstip een nieuwe badkamer. Want Project Poelekie Opkalefater beperkt zich niet tot het op mijn snoet smeren van make up.

Over make up gesproken: na veel getwijfel (voornamelijk vanwege mijn wat eh, onvoorspelbare gezondheid) heb ik besloten om in september tóch te beginnen met de visagieopleiding bij Mieke Petiet. Als The Big Kahuna twijfelt of ze iets zal doen/kopen wat erg leuk is, maar wel een bak doekoe kost, roep ik altijd: "Doen, we gaan toch dood!", en in dit geval roep ik het tegen mezelf. Uiteraard zoek ik tegen die tijd met grote regelmaat modellen van alle leeftijden en in alle kleuren en maten, dus u kunt rustig doorgaan met die emotionele voorbereiding.

Concluderend kunnen we stellen dat deze week een succes was

2010-07-03T23:56:00.013+02:00

En met de terugkeer van Les-Mioux en Rood kwam er het einde aan Het Grote "Nieuwe CV"-avontuur. Ik had niet bijster veel overlast verwacht en in de praktijk bleek het allemaal nog eens extra mee te vallen: de monteermeneren waren uiterst gezellig, douchen kon bij de buren en mijn huis was (ja, zelfs met het gipsplaatgruis dat vrijkwam!) na een week schoner dan als de poezen er zijn! Maar goed, poezen staan er dan ook om bekend heel schoon op zichzelf en notoir ranzig op hun omgeving te zijn: voor het schoonhouden van de omgeving hebben ze poessoneel tenslotte.

Hoewel ik dolgelukkig ben met mijn nieuwe CV-ketel en het feit dat de poezen er weer zijn, ga ik de monteermeneren toch missen: hun verschijnen om 8 uur 's ochtends en aanwezigheid de rest van de dag was een geweldige stok achter de deur om vroeg mijn nest uit te komen en te blijven, mijn vaatwasser op tijd in te ruimen en productief te zijn. Mijn "to do"-list is met de helft geslonken én ik heb nog wat uithuizige verzetjes gehad ook nog! De komende week zijn ze bij de buren aan de slag, ik ben benieuwd of hun positieve invloed dwars door de muur heen reikt.

Verder, in totaal niet aan voorgaand of zelfs maar aan elkaar gerelateerd, nieuws: mijn haar is fris geverfd in Uiterst Onnatuurlijk Rood, ik heb eindelijk weer zo'n briljante Leifheit-mop gekocht en aanstaande maandag ga ik naar de Scissor Sisters en daar heb ik, ondanks dat ik kans loop van mijn graat te gaan in een bloedheet Paradiso, uiterst veel zin in!

Thee, ketels en katten

2010-06-28T22:20:00.000+02:00

Het zijn spannende tijden hier in Huize Poelekie: stond het vorig weekend in het kader van het wat mij betreft uitzonderlijk geslaagde LogPoes Onjaardagstheefeest, dit weekend moest het halve huis omgebouwd worden om ruimte te maken voor de CV-ketelvervangmeneren.

Zoals u weet, heb ik bitter weinig talent voor het schrijven van inhoudelijke verslagjes (en vind ik ook dat de 99% van de verslagjes alleen maar afbreuk doen aan de ervaring), dus ik begin er niet meer aan. Ik vond het geweldig dat bijna iedereen die ik uitgenodigd had wilde en/of kon komen, het enige "jammere" aan een feest is dat je nooit voldoende tijd hebt om met iedereen uitgebreid te praten. Later als ik groot ben, begin ik een wekelijkse LogPoes theemiddag op de zondagmiddag. Alleen voor leuke mensen en met zang & dans!

Wat betreft de CV-ketel: na een boel nodeloos gemier en gezeur om nâks (ja, nodeloos én om nâks) door Bepaalde Mensen Die Eigenlijk Gewoon Hun Snoet Moeten Houden (BMDEGHSMH for short), konden de CV-ketelvervangmeneren vanochtend om 8 uur(!) gewoon beginnen met hun werkzaamheden, die een dag of 5 gaan duren. In verband met geluids- en stofoverlast wonen de poezen een weekje bij Kattenfluisteraar T., de onderlinge verhoudingen tussen Rood, Les-Mioux en T.'s kat Céline zijn vreedzaam, hoewel Rood zich wel wat onkarakteristiek gedraagt.

Hoe dat verder verloopt, is een kwestie van afwachten. Mocht hij het Grote Lood leggen (waar we gezien zijn leeftijd en ziektes eigenlijk continu wel rekening mee houden) dan is dat natuurlijk hartverscheurend (en uiterst ellendig voor de Kattenfluisteraar), aan de andere kant: als Rood hier in de pleurisherrie en de troep had gezeten, was hij zich vanmiddag al een stuip geschrokken waar hij in gebleven was. Laten we hopen dat alles voorspoedig verloopt, zodat we hier zaterdagavond weer met z'n allen én met een nieuwe CV-ketel eh, níet naar Doctor Who kunnen kijken, want dat is afgelopen. *gaat naarstig op zoek naar een nieuwe zaterdagavondactiviteit*

zwaait

2010-06-18T23:41:00.002+02:00

Wat was ie oorverdovend he, die stilte? Iedereen die mij al een poosje leest of in het ecchie kent, weet dat "stil = niet zo denderend", en deze keer is geen uitzondering: ondanks hoop, smeek en vrees, heb ik na 3 1/2 week helaas moeten concluderen dat Valsartan hem niet ging worden (bloeddruk goed, maar vocht overal) en ben ik weer terug op mijn oude pillen. Volgende week moet ik maar weer eens in overleg met de internist over wat ik nu verder moet doen.

Ondanks dat het fysiek matig gaat, gaat het mentaal best ok, gezien de omstandigheden zou ik zelf willen zeggen dat het uitstekend gaat. De beslissing om een time out te nemen en rustig de tijd te nemen om te herstellen draagt hier zeker aan bij: het is al vervelend genoeg om je chronisch "post-zware griep" (al dan niet met Swamp Thing-voeten! ;-P) te voelen, laat staan als je daar nog: "Ja, maar ik moet dit en dat en zus en zo en aaargh!"-stress bij hebt. Voorlopig maar even dag voor dag, pootje voor pootje.

Over pootjes gesproken: van dit filmpje word ik altijd érg vrolijk!

Photobomb Tom

2010-06-06T23:53:00.002+02:00

Toen ik in het kader van mijn Project 365 weer eens een stemmig natuurkiekje maakte, werd ik zó hardcore gephotobombt door Kattenfluisteraar T., dat ik er wel een gifje van móest maken:

Make gif

Op de vraag "Maar waaróm?" zei hij "Da's hoe je mensen ervan overtuigd dat je lol hebt in het leven!".

En dit, dames en heren, is waarom hij mijn BFF is.